نقش بازیگران منطقه ای بر تیرگی روابط جمهوری اسلامی ایران و مصر (۱۳۵۷-۱۴۰۰)

پژوهش حاضر درصدد پاسخ به این سوال است که در سطح منطقه ای چه عواملی بر تیرگی رابطه دو کشور ایران و مصر (۱۳۵۷-۱۴۰۰) تاثیرگذار بوده اند. فرضیه پژوهش هم بر این اصل استوار است که نفوذ معنوی و سیاسی، و ترس از افزایش قدرت منطقه ای و بین المللی جمهوری اسلامی ایران توسط بازیگران منطقه ای همچون عربستان، ترکیه، امارات، رژیم صهونیستی، اتحادیه عرب و شورای همکاری خلیج فارس، مولفه تاثیرگذار بر تیرگی روابط ایران و مصر در فاصله سال های (۱۴۰۰-۱۳۵۷) می باشند. چارچوب نظری پژوهش براساس نظریه سازه انگاری بوده که مبنای هنجاری- ‎ارزشی دارد. در مجموع، دلایل بازیگران منطقه ای اعم از کشورهای تاثیرگذار مانند عربستان و ترکیه و یا سازمان های منطقه ای عربی- اسلامی مانند شورای همکاری خلیج فارس در دامن زدن به تیرگی رابطه میان ایران و مصر، از بعد انقلاب اسلامی ایران تاکنون عبارتند از: ترس از ترویج و تبلیغ آموزه های انقلاب اسلامی، ترس از نفوذ معنوی و اندیشه های شیعی در میان مردم و نخبگان، ترس از افزایش قدرت منطقه ای و بین المللی ایران و برهم ریختن توازن به نفع جمهوری اسلامی ایران، جلوگیری از وحدت و اتحاد افکار عمومی جهان اسلام ضد سیاست های مماشات و تسامح و تساهل در برابر رژیم صهیونیستی به عنوان دشمن مشترک امت اسلام و ملت ها و کشورهای منطقه، ترس از تغییر ژئوپلیتیک منطقه با تشکیل هلال شیعی، شکل گیری بلوک جدید منطقه ای با محوریت مقاومت (گروه های مقاومت) و مدیریت جمهوری اسلامی ایران. از این رو، با توجه به دلایل ذکر شده، بازیگران منطقه‎ای از نفوذ معنوی، ارزشی و سیاسی ایران در بین ملت های منطقه هراس داشته و سعی دارند تا مانع شکل گیری ائتلاف میان ایران و مصر شده و با دامن زدن به ایران هراسی و شیعه هراسی از ایجاد بلوک جدید منطقه‎ای با محوریت ایران و مصر جلوگیری به عمل آورده و به دنبال حفظ توازن منطقه‎ای مدنظر خودشان باشند.

کلیدواژه ها:

ایران ، مصر ، سیاست خارجی ، رژیم صهیونیستی ، اتحادیه عرب ، شورای همکاری خلیج فارس ، عربستان ، ترکیه ، امارات متحده عربی