نقد نسبی گرایی معرفتی در آثار حکمای سده اخیر حوزه علمیه قم؛ با توجه به زمینه معرفت دینی

نسبی گرایی معرفتی، مدعی عدم ثبات در معرفت بوده و بر مبانی مختلف، از جمله «تحول انسان» و «جداانگاری بودها از نمودها» بنا شده است. دامنه این گرایش، معرفت دینی را نیز در بر گرفته و نسبی انگاری معرفت دینی را نتیجه داده است. این ادعا که در چند دهه اخیر توسط برخی سخن پردازان، وارد ادبیات دین پژوهی ایران شده، از سوی شخصیت های حکمت اسلامی دوران حاضر، مورد نقد و بررسی قرار گرفته است. این پژوهش با بیان ادعا و مبانی نسبی انگاری معرفت با رویکرد به زمینه معرفت دینی، نقدهای وارد بر این دیدگاه را تحلیل و تبیین کرده و به ناتوانی این گرایش از اثبات ادعای خود در حوزه معرفت های بشری، از جمله معرفت دینی اشاره کرده و سپس بخشی از ابعاد و بنیان های ثبات و حقانیت معرفت دینی در فرهنگ قرآنی را تبیین کرده است.

کلیدواژه ها:

تحول معرفت ، نسبی گرایی معرفتی ، پدیدارشناسی ، معرفت دینی ، حکمای سده اخیر حوزه علمیه قم