عرش الهی احاطه بر موجودات بدون حلول و اتحاد

قرآن کریم ودیعه الهی است که سرشار از مفاهیم لغوی و عقلی است. برخی از این مفاهیم از دشواری ها و پیچیدگی ها برخوردارند و همواره مورد توجه اندیشمندان و مفسران علوم قرآنی بوده اند. از جمله این مفاهیم واژه عرش است که بیش از سی بار با مشتقاتش در قرآن تکرار شده است و در برگیرنده ی مضامین مهمی در قرآن است و منشا آن آیاتی است که که به صراحت از عرش و استواء خداوند بر عرش و مسائل ناظر بر آن سخن گفته است. مقاله حاضر در تلاش است تا مفهوم عرش و مصادیق آن را از نظر قرآن و نهج البلاغه بررسی نماید.

کلیدواژه ها:

استوی عرش مصادیق ، نهج البلاغه ، قرآن