بررسی اثربخشی طرحواره درمانی برتنظیم شناختی هیجانات زنان دارای روابط فرازناشویی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی طرحواره درمانی برتنظیم شناختی هیجانات زنان دارای روابط فرازناشویی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه ی مورد مطالعه در این پژوهش شامل کلیه زنان دارای روابط فرازناشویی شهر ساری در سال ۱۴۰۳ بود که به روش نمونه گیری در دسترس۳۰ نفر از آنها ، انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل به نسبت یکسان گمارده شدند. گروه آزمایش به مدت یک ماه، برنامه طرحواره درمانی را در ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای به صورت گروهی دریافت کردند؛ گروه کنترل در لیست انتظار قرار گرفت . جهت جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی و همکاران (۲۰۰۱) و پرسشنامه گرایش به روابط خارج از ازدواج (شیردل، ۱۳۸۵) در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون استفاده شد. به منظور تجزیه و تحلیل دادههای پژوهش از آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیره استفاده شد. یافته ها نشان داد که پس از تعدیل نمرات پیش آزمون بین دو گروه آزمایش و کنترل در متغییر تنظیم شناختی هیجان ، تفاوت معناداری وجود دارد. با توجه به یافته های حاص از پژوهش می توان اظهار کرد که طرحواره درمانی باعث افزایش و بهبود تنظیم هیجانات به شیوه شناختی در زنان دارای روابط فرازناشویی شده است . بنابراین ، طرحواره درمانی می تواند به عنوان شیوه مناسبی در جهت بهبود تعارضات و مشکلات هیجانی زوجین در نظر گرفته شود.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، تنظیم شناختی هیجانات ، روابط فرازناشویی ، زوجین دارای تعارض.