واکنش جنبش دانشجویی دهه ۱۳۴۰ به سبک های هویتی نیروهای سیاسیجبهه ملی، حزب توده، روحانیان سنتی و نهضت آزادی

آزادی نسبی اوایل دهه ۱۳۴۰ در حکومت پهلوی، فرصتی برای بازسازی و فعالیت دوباره جنبش دانشجویی در ایران فراهم آورد. جنبش دانشجویی به دلیل سرکوب سیاسی دهه۱۳۳۰، ناامیدی از روش های رفورمیستی و چیرگی مبارزات چریکی در برخی کشورهای جهان سوم، به سوی رادیکال شدن سوق یافت؛ در این دوران، برخی از احزاب و نیروهای سیاسی و اجتماعی مانند جبهه ملی، حزب توده، روحانیان سنتی و نهضت آزادی سعی کردند هویت های مشروع، برنامه دار و مقاومت را تعریف و دانشجویان را به پذیرش اثربخش بودن اقدام های اصلاح گرانه (رفورمیستی) ترغیب کنند؛ این مسئله که دانشجویان در دهه ۱۳۴۰ چه واکنشی به هویت های مشروع، برنامه دار و مقاومت جبهه ملی، حزب توده، روحانیان سنتی و روشن فکران دینی داشتند، موضوع این نوشتار است. چارچوب نظری مقاله، هویت «کاستلز» و روش به کاررفته در نوشتار تطبیقی است. نتیجه تحقیق نشان داد که انطباق نداشتن هویت های مشروع، برنامه دار و مقاومت نیروهای سیاسی (جبهه ملی، حزب توده، روحانیان سنتی و نهضت آزادی) با انتظارات دانشجویان، طرد آنها را ازسوی جنبش دانشجویی سبب شد.

کلیدواژه ها:

پهلوی دوم ، جنبش دانشجویی ، جبهه ملی ، حزب توده ، روحانیان سنتی ، نهضت آزادی ، سبک های هویت