استدلال جهان شناختی رابرت کونز در اثبات واقعیت ضروری

استدلال جهان شناختی به دسته ای از استدلال ها گفته می شود که برای اثبات واقعیتی ضروری اقامه می شوند و دست کم یک مقدمه پسین دارند. در اواخر قرن بیستم، رابرت کونز نسخه پیشرفته ای از این استدلال را مطرح کرده و مدعی است که استدلال او می تواند پاسخ قانع کننده ای در برابر اشکالات فیلسوفانی مانند هیوم، کانت، راسل و... فراهم کند. بدین جهت، او از پیشرفت های منطقی و فلسفی قرن بیستم، مثل منطق موجهات جدید، منطق های غیریکنواخت و پارشناسی استفاده می کند. این ابداعات باعث می شوند که نسخه کونز از استدلال جهان شناختی مبتکرانه به نظر آید. او در ابتدا مفهوم «کیهان» را مطرح کرده و آن را انباشت همه واقعیت های کاملا ممکن تعریف می کند و سپس اثبات می کند که کیهان خود نیز واقعیتی کاملا ممکن است و در مرحله بعد با استفاده از این اصل علی که هر واقعیت کاملا ممکنی معلول است (مگر این که خلاف آن ثابت شود)، علتی برای کیهان اثبات می کند. او سپس از اصل دیگری استفاده می کند و بیان می کند که چون علت و معلول باید از لحاظ وجودی با هم متمایز باشند، پس علت کیهان متمایز از خود آن است. بنابراین این علت باید نه واقعیتی ممکن بلکه یک واقعیت ضروری باشد. ما در این مقاله، ابتدا به بیان پیش فرض های استدلال کونز می پردازیم و سپس استدلال او را در حل مشکلات استدلال های قبلی ارزیابی می کنیم.

کلیدواژه ها:

استدلال جهان شناختی ، رابرت کونز ، واقعیت ضروری ، پارشناسی ، استدلال الغاءپذیر