پیش بینی تجارب تجزیه ای بر اساس پریشانی روانی: با نقش واسطه ای انعطاف پذیری شناختی

هدف از این پژوهش، پیش بینی تجارب تجزیه ای بر اساس پریشانی روانی: با نقش واسطه ای انعطاف پذیری شناختی می باشد. این پژوهش با توجه به هدف، از نوع پژوهشهای  کاربردی است. پژوهش حاضر با توجه به نحوه ی جمع آوری اطلاعات، از نوع تحقیقات توصیفی-پیمایشی با بهره گیری از پرسشنامه است. برای بررسی فرضیه های مطرح شده نیز از تحلیل همبستگی و معادلات ساختاری استفاده شده است. جامعه ی موردمطالعه ی پژوهش حاضر شامل تعداد ۲۸۵۰ نفر از جمعیت غیر بالینی مردان و زنان شهر تهران می باشد. برای تعیین حجم نمونه از فرمول کوکران استفاده شده است که بر اساس محاسبات انجام شده تعداد نمونه، ۳۳۸ نفر می باشد. سنجش متغیرهای پژوهش از پرسشنامه تجارب تجزیه ای برنستاین وپاتنام (۱۹۸۶)، مقیاس افسردگی، اضطراب، استرس (لاویبوندو لاویبوند, ۱۹۹۵ ) و پرسشنامه انعطافپذیری شناختی (دنای و ونادروال، ۲۰۱۰ ) بهره گرفته شد. با توجه آزمون صورت گرفته این نتایج به دست آمد که پریشانی روانی، به صورت معنادار تجارب تجزیه ای را با نقش واسطه ای انعطاف پذیری شناختی پیش بینی می کند. همچنین پریشانی روانی، به صورت معنادار تجارب تجزیه ای را پیش بینی می کند و در نهایت انعطاف پذیری شناختی، به صورت معنادار تجارب تجزیه ای را پیش بینی می کند؛ و فرضیات پژوهش مورد تائید قرار گرفت.

کلیدواژه ها:

Analytical experiences ، Psychological distress ، Cognitive flexibility ، تجارب تجزیه ای ، پریشانی روانی ، انعطاف پذیری شناختی.