ارتباط ادراک ناامنی با بهزیستی ذهنی افراد شرکت کننده در ورزش های همگانی در شرایط پاندمی کووید-۱۹: نقش میانجی خودکنترلی و امید

پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط ادراک ناامنی با بهزیستی ذهنی با میانجی گری خودکنترلی و امید در افراد شرکت کننده در ورزش های همگانی در شرایط باندمی کووید-۱۹ انجام شد. جامعه آماری از ورزشکاران همگانی که در پارک ها، مسیرهای پیاده روی و جاده های سلامت استان خراسان رضوی مشغول به ورزش بودند، تشکیل شد. نمونه آماری ۳۸۴ نفری (۱۹۹ زن و ۱۸۵ مرد) با روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی در دسترس انتخاب شدند. گردآوری داده ها از طریق پرسش نامه ادراک ناامنی، بهزیستی ذهنی، خودکنترلی و امید انجام شد. به منظور تحلیل داده ها از روش ضریب همبستگی پیرسون و مدل یابی با رویکرد تحلیل مسیر استفاده شد. نتایج نشان داد بین ادراک ناامنی با بهزیستی ذهنی از طریق نقش میانجی خودکنترلی و امید در افراد شرکت کننده در ورزش های همگانی ارتباط مثبت و معنادار وجود دارد و مدل پژوهش از برازش مطلوب برخوردار است. بر اساس نتایج این پژوهش پیشنهاد می شود مسئولان ورزشی با شناسایی موانع ایجادکننده ناامنی ذهنی افراد شرکت کننده در ورزش های همگانی و افزایش امید از طریق فراهم آوردن آموزش های پیشگیری از بیماری، برنامه های مفرح در ایستگاه های تندرستی و بالا بردن سطح امکانات و تجهیزات ورزشی همگانی، حضور حداکثری آنان را در این فعالیت ها فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

ادراک ناامنی ، امید ، بهزیستی ذهنی ، خودکنترلی ، ورزش همگانی