اثر بخشی بازی درمانی شناختی رفتاری بر افزایش سازگاری اجتماعی دانش آموزان پایه ششم

این پژوهش از نوع شبه آزمایشی و با طرح پیش آزمون- پس آزمون با یک گروه آزمایش و کنترل می باشد. جامعه آماری تحقیق را کلیه دانش آموزان مدارس ابتدایی دولتی و غیردولتی شهرنمین تشکیل می دهد که در سال تحصیلی ۱۴۰۴_۱۴۰۳ مشغول به تحصیل هستند. برای نمونه گیری از بین تمامی دانش آموزان ۳۰ نفرکه با روش نمونه گیری داوطلبانه از میان کلیه دانش آموزان پسر مقطع ابتدایی شهرنمین انتخاب شدند. به صورت تصادفی به دو گروه ۱۵ نفری (بازی درمانی شناختی رفتاری و گروه گواه) تقسیم بندی شدند. به گروه آزمایش جلسات بازی درمانی مبتنی بر رویکرد شناختی رفتاری در ده جلسه هر جلسه ۹۰ دقیقه سه روز در هفته و یک روز در میان آموزش داده شد. گروه کنترل در این مدت مداخله ای دریافت نکردند. هر دو گروه قبل و بعد از اجرای آزمایش به پرسشنامه سازگاری دانش آموزان سینها و سینگ (۱۹۹۳) پاسخ دادند . داده ها با استفاده از روشهای آماری نظیر میانگین انحراف استاندارد آزمون های بررسی مفروضه ها و تحلیل کواریانس تجزیه و تحلیل شد. تحلیل حاکی از آن است که آموزش بازی درمانی مبتنی بر رویکرد شناختی رفتاری بر سازگاری اجتماعی دانش آموزان مقطع ششم دبستان درسطح معناداری تاثیر دارد. بنابراین این شیوه درمانی می تواند نقش قابل توجهی در افزایش مهارتهای اجتماعی و سازگاری تحصیلی دانش آموزان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، سازگاری اجتماعی ، دانش آموزان ، نمین