اعتبارسنجی و تحلیل گزاره ی «لا خیر فی السرف و لا سرف فی الخیر »

یکی از گزاره هایی که در تشخیص اسراف ایفای نقش می کند، گزاره مشهور «لا خیر فی السرف و لا سرف فی الخیر » است. بخش نخست آن مورد اتفاق تمام فقهاست، لذا نسبت به آن جای بحث وجود ندارد؛ محل گفتگو در این نوشتار، بخش دوم گزاره است. بررسی درستی انتساب گزاره به پیامبر (ص) و اهل بیت (ع)، بازخوانی مفاهیم «اسراف» و «خیر» برای تحلیل گزاره مورد نظر و سنجش میزان هم سویی گزاره با آموزه های دینی از اهداف نگارش این جستار است. یافته های پژوهش، براساس مطالعه کتابخانه ای و روش توصیفی تحلیلی، حکایت از آن دارد که سند روشنی برای این متن وجود ندارد و به جهت محتوایی، گزاره ای مورد قبول است. مقصود از گزاره این است که: اگر عملی موجب تقرب الهی و خیر محض شد، به طور قطع، اسراف که به معنای گذر کردن از حدود الهی است در آن عمل وجود نخواهد داشت و هزینه کرد زیاد، در جهت حفظ نفس خود یا دیگران از مصادیق توسعه در مفهوم خیر است و در صورت شک در خیر بودن یک عمل احتیاط در ترک فعل خواهد بود.

کلیدواژه ها:

حدیث نما ، اسراف ، خیر ، گزاره «لا سرف فی الخیر »