ارزیابی تاثیر سرباره فولاد بر رفتار شکست مخلوط آسفالت رنگی

سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 261

فایل این مقاله در 11 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CAAM16_037

تاریخ نمایه سازی: 12 آذر 1403

چکیده مقاله:

امروزه، مخلوط های آسفالت رنگی به دلیل نقش آنها در مدیریت ترافیک، طراحی و زیباسازی مسیرها، کاربرد گسترده ایدر جاده ها و فضاهای عمومی یافته اند. آسفالت های رنگی کاربردهای متنوعی در بهبود وضعیت خیابانها و جاده ها دارند.توسعه و بهبود آسفالت های رنگی با استفاده از مواد مختلف، موضوع تحقیقاتی در سالهای اخیر بوده است. آسفالت هایرنگی می توانند از طریق فناوری مخلوط های حفاظتی رنگی توسعه یابند. کیفیت مطلوب مخلوط های حفاظتی رنگینیازمند توجه ویژه به عملکرد مکانیکی و مقاومت در برابر انتشار ترک به دلیل تغییرات دما و بارهای ترافیکی است. اینتحقیق با هدف بررسی تاثیر سرباره فولاد در جایگزینی با مصالح طبیعی بر رفتار شکست و عملکرد مخلوط های حفاظتیرنگی انجام شد. در این پژوهش، نمونه های آسفالت رنگی در پنج حالت مختلف جایگزینی سرباره فولادی در مقدارهای ۰، ۱۰، ۲۰، ۳۰ و ۴۰ درصد بر اساس وزن کل سنگدانه تولید شد. به منظور ارزیابی عملکرد مخلوط های آسفالت رنگی،آزماشی شکست با نمونه دیسک خمشی با ترک لبه ENDB در سه دمای ۰، -۱۰ و -۲۰ درجه سانتی گراد در سه مود خالص بارگذاری III,II,I انجام شد. نتایج نشان داد که مخلوط حاوی ۴۰ درصد سرباره فولاد، نسبت به سایر مخلوط ها، عملکرد بهتری داشته است. با کاهش دمای آزمایش نمونه های ENDB از ۰ به -۲۰ درجه سانتی گراد و چقرمگی شکست مخلوط های حفاظتی رنگی در تمامی مودهای خالص بارگذاری افزایش یافت، به ویژه در مودهای II و III به طور مثال، در مخلوط N+S۴۰ ضریب شدت تنش ها در مودهای III,II,I به ترتیب ۵۲%، ۱۱۶% و ۹۲% افزایش نشان داد. این نتایج حاکی از بهبود قابل توجه ظرفیت تحمل بار در مخلوط های آسفالت رنگی با درصد مناسب سربارهفولادی در دماهای پایین است. این ارزیابی بینش ارزشمندی در مورد اثربخشی سرباره فولاد در بهبود عملکردمخلوط های آسفالتی رنگی در برابر رشد ترک به عنوان یک جایگزین مناسب برای سنگدانه های طبیعی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

مخلوط آسفالت رنگی ، سرباره فولاد ، خصوصیات شکست ، نمونه دیسک خمشی با ترک لبه

نویسندگان

محمدعلی زیاری

دانشجوی دکتری، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه تهران، ایران

پویان ایار

استاد، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران

مهدی زال نژاد

دانشجوی دکتری، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران