واکاوی مفهوم حق به شهر در بازنمایی های فضایی طرح های توسعه شهری قزوین

واکاوی مفهوم حق به شهر به خصوص در تولید و بازتولید فضاهای شهری، علاوه بر اینکه ضرورتی برای جامعه جدید است، نیازی اساسی نیز به شمار می رود؛ چرا که بدون قائل شدن این حق برای شهروندان، فضاهایی تولید خواهند شد که بنده قدرت و جریان های سرمایه داری است. در این مقاله هدف اصلی واکاوی مفهوم حق به شهر و تبیین جایگاه شهروندان و حقوق اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی آن ها در طرح های توسعه شهری قزوین می باشد. در این پژوهش طرح های توسعه ۶گانه شهر تاریخی قزوین که شامل ۴ طرح جامع و ۲ طرح توسعه راهبردی است، به عنوان جامعه و نمونه انتخاب گردیده است. برای گردآوری داده ها، روش مطالعات اسنادی و به منظور تحلیل داده ها، روش تحلیل محتوا و نرم افزار MAXQDA۲۰۲۰ نیز به عنوان ابزار، به کار بسته شد. یافته های تحقیق حاکی از آن است که بازنمایی فضایی تا کنون با رویکردی بیشتر انتزاعی، ترافیکی، کالبدی و توسعه افقی بوده که خود منجر به دامن زدن به قطب بندی شهری و دخل و تصرف بدون مطالعه در منابع پایدار شهری شده و نتوانسته حقوق شهروندی و حق به شهر را در ابعادی چون احقاق حقوق مالکانه، مشارکت شهروندی، حفظ و ارتقاء کیفیت محیط زیست، ارتقاء جایگاه اقتصادی و اجتماعی شهروندان را فراهم نماید و ابعاد نیازمند توجه برای کاستن از اثرات سوء این موارد، همه شمولی و احترام به تفاوت های شهری و منطقه ای، توجه به هویت تاریخی، جلوگیری از قطب بندی شهری و شهر فروشی و توجه به منابع پایدار بومی و منطقه ای در شهرها می باشد.

کلیدواژه ها:

حق به شهر ، تولید فضا ، بازنمایی های فضایی ، طرح توسعه شهری ، قزوین