بررسی ظرفیت عملی خط مترو در تاثیر الگو توزیع ساعتی و ورود و خروج مسافر به ایستگاه ها

یک برنامه زمان بندی قطار برنامه ریزی زمان های ورود و خروج قطارها را در سکوها، ایستگاه ها و تقاطع ها بیان می کند. ازنقطه نظر ادارات راه آهن برنامه زمانی قطارها به عنوان یک داده ورودی اساسی برای فرآیند زمان بندی است. از طرف دیگر افزایش سطح سرویس قطار فاکتور مهمی است که بر تصمیم مسافر و تصمیمات مربوط به شرکت ها برای انتخاب قطار به عنوان یک مد حمل ونقل قابل قبول تاثیر می گذارد. هدف از زمان بندی قطارها حداقل کردن زمان سیر قطارها از مبدا به مقصد، جلب رضایت مسافران و صاحبان منافع، با کم کردن تاخیرات در ایستگاه ها و حداکثر کردن استفاده از ظرفیت خطوط، ایستگاه ها، ناوگان است. یک نگرش با در نظر گرفتن تمام عواملی که در شبکه بر روی زمان حرکت قطارها تاثیرگذار می باشند می تواند ما را به سمت تولید یک برنامه ریزی درجهت نیل به اهداف ذکرشده سوق دهد. در این تحقیق که مطالعه موردی آن قطاری شهری بین تهران و کرج با استفاده تئوری صف با الگو M/G/C/C یک برنامه زمان بندی برای سرفاصله زمانی قطار براساس سه سناریو حداکثر ظرفیت قطار که دران بعضی مسافران در تراکم کم ایستاده، ظرفیت در حالت همه نشسته و حالت دیگر بین این دو حالت در نظر گرفته شد. با استفاده از الگو ساعتی در مطالعه موردی خط ۵ بررسی شد، ۳۲% توزیع در ایستگاه های میانی است، در حال حاضر برنامه زمان بندی فعلی مترو باعث تاخیرات و نارضایتی برای گروهی از مسافران است که زمان بندی پیشنهادی آن تا حدودی کاهش می دهد .سرفاصله زمانی پیشنهادشده بین بازه ۶ لغایت ۳۰ دقیقه در سناریوهای مختلف برای ساعات مختلف است. سرفاصله زمانی پیشنهادی باعث کاهش ۲۱% زمان انتظار می شود.

کلیدواژه ها:

تاخیر در سیستم ریلی ، مسافران مترو ، تئوری صف ، زمان بندی حرکت قطار