اهمیت درمان پذیرش و تعهد بر ناکارآمدی مقابله ای نوجوانان مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی مراجعه کننده به مراکز مشاوره ای شهر اندیمشک

هدف پژوهش حاضر اثر بخشی درمان پذیرش و تعهد بر ناکارآمدی مقابله ای نوجوانان مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی مراجعه کننده به مراکز مشاوره ای شهر اندیمشک بود. جامعه آماری نوجوانان مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی مراجعه کننده به مراکز مشاوره ای شهر اندیمشک در سال ۱۴۰۳ بود. که تعداد آن ها ۱۰۰ نفر بود و حجم نمونه ۳۰ نفر نوجوان بودند که براساس نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. طرح پژوهش از نوع نیمه تجربی، پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل: پرسشنامه راهبردهای مقابله ای توسط لازاروس و فلکمن (۱۹۸۰) و خلاصه جلسات درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (هایز و ویلسون ، ۲۰۰۴) بودند. پس از گزینش تصادفی گروه ها، از گروه آزمایش و گروه کنترل پیش آزمون به عمل آمد. سپس بر روی گروه آزمایش، مداخله درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در ۸ جلسه و هر جلسه به مدت ۹۰ دقیقه ارائه شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روش تحلیل کوواریانس و نرم افزارspss ۲۶ استفاده شد. با توجه به یافته های بدست آمده مقدار(P<۰/۰۰۱, F=۷۱۲/۶۸) می باشد که نشان می دهد تحلیل کوواریانس به طور کلی معنادار بوده است و نتایج نشان داد که درمان پذیرش و تعهد بر ناکارآمدی مقابله ای نوجوانان مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی مراجعه کننده به مراکز مشاوره ای شهر اندیمشک موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

اختلال اضطراب اجتماعی ، درمان پذیرش و تعهد ، ناکارآمدی مقابله ای ، مراکز مشاوره ای شهر اندیمشک