اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر تنظیم شناختی هیجان و ذهنی سازی زنان دارای همسران معتاد خمینی شهر

هدف از پژوهش حاضر اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر تنظیم شناختی هیجان و ذهنی سازی زنان دارای همسران معتاد خمینی شهر بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون با گروه آزمایش و گروه کنترل اجرا گردیده است. جامعه آماری شامل کلیه زنان با همسران دارای سابقه اعتیاد حداقل یک سال در خمینی شهر بودند .۳۰ زن با همسر معتاد با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و بطور تصادفی در دوگروه ۱۵ نفره در دو گروه آزمایش و گروه کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش، درمان شناختی-رفتاری مشتمل بر ۱۱ جلسه درمانی (هر جلسه ۹۰-۶۰ دقیقه) دریافت کردند و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند. داده ها با استفاده از پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان گرانفسکی، و پرسشنامه کارکرد تاملی (R.F.Q) کسب شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیری در نرم افزار نسخه ۲۳SPSS- تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که درمان شناختی رفتاری بر مولفه های تنظیم شناختی هیجان (تنظیم شناختی هیجان مثبت (۴۹۶/۷۶۴=F، ۹۳۲/۰=eta)؛ و تنظیم شناختی هیجان منفی(۵۲/۲۰۵=F، ۷۸۶/۰=eta))؛ و ذهنی سازی و عدم اطمینان (۰۷۸/۵۵=F، ۴۹۶/۰=eta)) این زنان تاثیر معناداری داشت(۰۵/>p). نتیجه گیری: مرور پژوهش های موجود پیرامون برنامه والدگری

کلیدواژه ها:

درمان شناختی-رفتاری ، تنظیم شناختی هیجان ، ذهنی سازی ، زنان