مروری بر سخت زایی و مدیریت آن در سگ

سخت زایی در سگ ها و گربه ها به خوبی توصیف نشده و در نژادهای مختلف این دو گونه به شدت متفاوت است و شیوع ۵ تا ۷ درصد دارد (۱). درموارد اینرسی اولیه رحمی که زایمان آغاز نمی شود، به صاحبان توصیه می شود که از طریق ورزش یا تحریک دیواره پشتی واژن (feathering) سعی در ایجاد انقباض کنند (۲). این روش شامل تحریک واژن برای تحریک انقباضات است . سگ های مادهای که دچار این مشکل می شوندمعمولا هوشیار بوده، دمای بدن طبیعی دارند و گردن رحم آنها باز شده اما به دلیل عدم انقباض رحم ، هیچ علامتی از زایمان ندارند. پیش از آغاز درمان دارویی ، باید هرگونه انسداد در کانال زایمان را رد کرد. مداخلات دارویی شامل محلولهای کلسیم ، اکسی توسین و اسپاسمولیتیک های رحمی مانند vetrabutine hydrochloride هستند (۳). کلسیم به ویژه مهم است ، زیرا به انقباضات عضلان ی کمک می کند و کمبود آن می تواند زایمان را به تاخیر بیندازد. با این حال، تزریق وریدی کلسیم با خطراتی مانند آریتمی قلبی همراه است و تنها در موارد هیپوکلسمی شدید که با سفتی یا اسپاسم عضلانی مشخص می شود توصیه می شود (۴). دوز اکسی توسین متفاوت است ، به طوری که سگ های ماده ۱۰-۱۲ واحد بین المللی به صورت وریدی ، یا دوزهای کمتری به صورت عضلانی یا زیرجلدی دریافت می کنند. ممکن است نیاز به تکرار اکسی توسین باشد اگر دوزهای اولیه بی اثر باشد. با این حال، در صورت عدم پاسخ به درمان پس از دومین تجویز اکسی توسین ، باید توله ها به سرعت با کمک ابزارهای زایمان یا از طریق سزارین به دنیا آورده شوند تا از عوارضی مانند جدایی زودرس جفت و بسته شدن گردن رحم جلوگیری شود (۲).

کلیدواژه ها:

سخت زایی ، سگ ، درمان دارویی ، مدیریت ، زایمان حیوانات خانگی