ارزیابی برخی روش های مدیریت تلفیقی علف های هرز در نخود دیم شهرستان اسلام آباد غرب، کرمانشاه

هدف این تحقیق بررسی اثرات کاربرد تلفیقی شیوه های مختلف مدیریت علف های هرز بر عملکرد و اجزای عملکرد نخود دیم (Cicer arietinum L.) رقم بیونیج بود.آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با ۱۵ تیمار و چهار تکرار انجام شد. عوامل آزمایشی عبارت از کاربرد علف کش شامل عدم کاربرد و کاربرد علف کش پیریدیت، تراکم گیاه زراعی شامل ۳۰، ۴۰ و ۵۰ بوته درمترمربع و کولتیواسیون شامل کاربرد و عدمکاربرد کولتیواسیون بودند. همچنین سه تیمار وجین کامل متناظر با هریک از تراکم های نخود در نظر گرفته شد.زیستتوده علفهای هرز ۳۰ روز پس از سمپاشی، با کاربرد انفرادی پیریدیت و کولتیواسیون بهترتیب ۹۵ و ۶۰ درصد و با کاربرد توام دو روش تا ۹۹ درصد کاهش یافت. با کاربرد پیریدیت بهترتیب ارتفاع بوته و عملکرد دانه نخود ۳/۱ و ۵/۲ برابر شد و با یک بار کولتیواسیون تعداد غلاف در بوته و عملکرد دانه ۳۷ و ۳۱ درصد افزایش یافت. تعداد غلاف در بوته، تعداد و وزن دانه در بوته و وزن خشک تکبوته در تراکم ۳۰ بوته درمترمربع بیشترین مقدار و بهترتیب ۷/۲، ۱/۳، ۹/۳ و ۶/۲ برابر بیشتراز میانگین تیمارهای تراکم و کولتیواسیون بدون کاربرد پیریدیت بود. عملکرد دانه نخود با کاربرد تلفیقی پیریدیت و کولتیواسیون در تراکم ۵۰ بوته در مترمربع تفاوت معنیداری با تیمار عاری از علفهرز (هر سه تراکم ۳۰ و ۴۰ و ۵۰ بوته در مترمربع) نداشت. تلفیق کاربرد پیریدیت و کولتیواسیون، با تراکم ۵۰ بوته درمترمربع در شرایط دیم میتواند به منظور دستیابی به عملکرد مطلوب نخود، سودمند و لذا قابل توصیه باشد.

کلیدواژه ها:

پیریدیت ، تراکم کاشت ، عملکرد ، کولتیواسیون ، مدیریت تلفیقی علفهای هرز