وضعیت دسترسی کودکان به خدمات گفتاردرمانی در دوران کووید-۱۹ : یک مطالعه کیفی

سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 202

نسخه کامل این مقاله ارائه نشده است و در دسترس نمی باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_REHA-25-NaN_004

تاریخ نمایه سازی: 6 آذر 1403

چکیده مقاله:

هدف: با شروع همه گیری کووید-۱۹ در سراسر جهان از جمله ایران، مداخلات و پروتکل­های مرتبط با پیشگیری و کنترل آن منجر به محدودیت ­هایی در دسترسی به خدمات توانبخشی از جمله گفتاردرمانی شد. کودکان یکی از مهم ­ترین گروه ­های آسیب­پذیر نسبت به پیامدهای همه ­گیری بودند که هرگونه اختلال در دریافت به­موقع خدمات گفتاردرمانی برای کودکان نیازمند به این خدمات منجر به چالش­های جدی در ابعاد مختلف سلامت آنان شد. لذا هدف از این مطالعه بررسی وضعیت دسترسی کودکان شهر تهران به خدمات گفتاردرمانی در دوران همه­گیری با رویکرد کیفی با توجه به دیدگاه و تجربه گفتاردرمانگران و مراقبان کودکان بود. روش بررسی: این مطالعه با روش تحلیل محتوای کیفی قراردادی، طی مصاحبه­های عمیق نیمه­ساختاریافته با گفتاردرمانگران و مراقبان اصلی کودکان، تجربه­ی آنان را از دسترسی به خدمات از زمان وقوع همه­گیری و عوامل مرتبط با آن در شهر تهران بررسی کرده است. در نهایت تا زمان اشباع داده ها، در شهر تهران با ۹ گفتاردرمانگر و ۱۰ مادر به­عنوان مراقب اصلی کودک مصاحبه شد و با کمک نرم افزار Maxqda ۲۰۲۰ تحلیل شدند. یافته ­ها: یافته­های این مطالعه وضعیت دسترسی کودکان به خدمات گفتاردرمانی را در چهار طبقه اصلی: ۱- کاهش دسترسی (تاخیر در تشخیص تخصصی اولیه، تغییر در زمان­بندی برنامه درمانی، تغییر در نوع برنامه درمانی)، ۲- عوامل تشدید­کننده (عوامل اساسی مرتبط با خدمات حضوری و مرتبط با خدمات از راه دور) ، ۳- عوامل تعدیل­کننده (مرتبط با نظام کلان سلامت، مرتبط با مراکز ارائه خدمات، مرتبط با خدمات از راه­دور، مرتبط با خانواده، مرتبط با کودک) و ۴- پیامدها (برای کودک و برای خانواده) طبقه­بندی کرده است. نتیجه ­گیری: یافته­های این مطالعه نشان­دهنده­ی تجربه­ی غالب کاهش دسترسی کودکان به خدمات گفتاردرمانی در شهر تهران به­ویژه در سال اول بود. البته تجربه­ی محدود شدن دسترسی، به­صورت پویایی تحت تاثیر عوامل مختلف تشدید­کننده و تعدیل­کننده  قرار داشت. در­واقع با گذشت زمان، عوامل تعدیل­کننده تاثیر بیشتری گذاشته و از قدرت عوامل تشدید­کننده کاسته شده است. در نتیجه، تقویت عوامل تعدیل­ کننده ­ی دسترسی و رسیدگی به عوامل تشدیدکننده­ی کاهش آن باید مورد توجه درمانگران و سیاست­گذاران حوزه­ی سلامت هم در شرایط عادی و هم جهت آمادگی برای وقایع مشابه همه­گیری کووید-۱۹ قرار گیرد.

نویسندگان

Marzieh Takaffoli

Social Welfare Management Research Center, Social Health Research Institute, University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran.

Meroe Vameghi

Social Welfare Management Research Center, Social Health Research Institute, University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran.

Hoda Mowzoon

Pediatric Neurorehabilitation Research Center, University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran.

Farin Soleimani

Pediatric Neurorehabilitation Research Center, University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran.

Maryam Ashour

Social Welfare Management Research Center, Social Health Research Institute, University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran.

Fatemeh Hassanati

Department of Speech Therapy Pediatric Neurorehabilitation Research Center, University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran.