درآمدی بر هرمنوتیک در تاریخ شفاهی

تاریخ شفاهی خالق است و به عبارتی بهتر، بازآفرین. مخلوق تاریخ شفاهی هر آن پیش روی انسان ها و همواره مورد پرسش و تفهم است و در ذهن ها وزن کشی می شود. بازآفریده های تاریخ شفاهی برای درک و فهم نیازمند تفسیر هستند. در مطالعات علوم انسانی، یکی از روش های درک و فهم، تفسیر است. تاریخ شفاهی با فهم و دریافت است که هویت می یابد؛ هویتی که با پرسش زاده میشود و با پرسش پیش می رود. پرسش ها معبر و ابزار تاریخ شفاهی هستند: ابزار هستند؛ زیرا برای درک رویدادها بدون پرسش نمی توان عمل کرد و معبر هستند؛ زیرا کلید فهم تاریخ شفاهی و درک جهان هستی محسوب میشوند. هم فرایند و هم برایند تاریخ شفاهی همواره در معرض برداشت ها، پندارها و پیش داوری ها است. برای پرهیز از خطا در فهم و دوری از پیش داوری های نیتمند، ضروری است تا تفسیر به روشی دقیق و در ظرفیتی علمی انجام شود. هرمنوتیک به عنوان روش علمی تفسیر پدیده ها می تواند بخشی جالب توجه از این ضرورت ها و نیازها را پاسخ بگوید. در نوشتار پیش روی، تلاش شده است تا ضمن تعریف هرمنوتیک، به روش های تحلیلی و تفسیری آن اشاره هایی شود و نسبت تاریخ شفاهی با هرمنوتیک تبیین و جایگاه آن مشخص شود. از آنجا که مصاحبه نقطه عزیمت تاریخ شفاهی است، اهمیتی ویژه در مباحث ذهنی و بیناذهنی دارد؛ از این رو، دگرگونی های تفسیری در آن مورد توجه قرار گرفته اند.

کلیدواژه ها:

تاریخ شفاهی ، هرمنوتیک ، تفسیر ، پیش داوری ، بیناذهنیت ، برساخت ، فهم ، متن