(حیاط مرکزی : تقاطع معماری پایدار و زندگی انسانی در خانه های ایرانی )

حیاط مرکزی به عنوان یکی از عناصر کلیدی در معماری سنتی ایرانی ، نه تنها فضایی برای زندگی روزمره فراهم می کند، بلکه به عنوان عنصری دوستدار محیط زیست ، کیفیت زندگی ساکنان را نیز بهبود می بخشد. این مقاله به بررسی ساختار و عملکرد حیاطهای مرکزی در خانه های ایرانی ، به ویژه در شهرهای گرم و خشک مانند یزد می پردازد. با تاکید بر اجزای مختلف حیاط مرکزی و تاثیرات آن بر زندگی انسانی ، این تحقیق به تحلیل چگونگی ایجاد فضایی خوشایند و کارآمد در شرایط آب و هوایی سخت می پردازد و ارتباط آن را با اصول معماری پایدار بررسی می کند. در نهایت ، نشان داده می شود که حیاط مرکزی نه تنها به عنوان یک عنصر طراحی ، بلکه به عنوان یک راهکار پایدار در مواجهه با چالش های اقلیمی عمل می کند ومی تواند الگوی مناسبی برای پروژه های معاصر باشد.

کلیدواژه ها:

حیاط مرکزی ، معماری ایرانی ، طراحی پایدار ، فضای اجتماعی ، اقلیم گرم و خشک ، زندگی انسانی