اثربخشی قصه درمانی بر رشد اجتماعی و خودپنداره دانش آموزان دبستانی

پژوهش حاضر با هدف اثربخشی قصه درمانی بر رشد اجتماعی و خودپنداره دانش آموزان دبستانی انجام شد. پژوهش حاضر کاربردی، از نوع کمی، به روش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون، پس آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری در پژوهش حاضر، شامل کلیه ی دانش آموزان دبستانی ۷ تا ۱۲ ساله شهر مشهد ناحیه ۶ در سال ۱۴۰۲ بود. در پژوهش حاضر، پژوهشگر از میان کلیه ی کودکان مدارس ابتدایی پسرانه ناحیه ۶ شهر مشهد با روش هدفمند تعداد ۴۰ دانش آموز را شناسایی و به صورت تصادفی ۲۰ نفر را در گروه آزمایش و ۲۰ نفر در گروه کنترل قرار داد و پیش آزمون از آنها به عمل آمد. پس از آن در آخرین جلسه آموزش از گروه آزمایش و گروه کنترل که هیچ گونه آموزشی را دریافت نکردند مجدد پس آزمون اخذ شد. ابزار اندازه گیری پژوهش شاملپرسشنامه خودپنداره کارول(۱۹۷۵)، پرسشنامه آزمون رشد اجتماعی وایتزمن (۱۹۹۰) و پروتکل قصه درمانی بود. تجزیه و تحلیل داده ها در دو سطح توصیفی و استنباطی صورت پذیرفت. جهت بررسی فرضیه ها از آزمون تحلیل کواریانس استفاده شد. جهت بررسی تاثیر قصه درمانی بر رشد اجتماعی دانش آموزان از آزمون تحلیل کواریانس تک متغیره استفاده شد که نتایج حاصل از آن نشان داد قصه درمانی بر افزایش رشد اجتماعی دانش آموزان تاثیر معناداری دارد. همچنین جهت بررسی تاثیر قصه درمانی بر خودپنداره از آزمون تحلیل کواریانس تک متغیره استفاده شد که نتایج حاصل از آن نشان داد قصه درمانی بر افزایش خودپنداره دانش آموزان تاثیر معناداری دارد.

کلیدواژه ها:

قصه درمانی ، رشد اجتماعی ، خودپنداره