ساخت رنگدانه های لوستری بر پایه سیلیس پولکی

رنگدانه های لوستری نوعی از رنگدانه های ویژه هستند که جلوه ای متفاوت از رنگدانه های معمولی دارند و گروهی از آن ها متشکل از یک پایه و پوسته هستند. برای ساخت سیلیس پولکی از دو روش مقرون به صرفه؛ رسوبی و عامل فعال سطحی استفاده شد. سیلیس حاصل در روش رسوبی به شکل تریدیمیت و در روش عامل فعال سطحی به شکل کریستوبالیت متبلور شد. ریخت پولکی سیلیس در هر دو روش با ضخامت های قابل کنترل ایجاد شد. برای اعمال پوشش بر روی پایه های سیلیس، از اکسید تیتانیوم استفاده شد. همچنین به ذرات سیلیس؛ با اندازه ۱۵۰ تا ۲۰۰ میکرومتر و اندازه ضخامت ۸۰ تا ۱۰۰ میکرومتر دست یافته شد. اندازه ضخامت پوشش اکسید تیتانیوم بر روی فاز تریدیمیت، ۴۳۶ نانومتر؛ در صورتی که این پوشش بر روی فاز کریستوبالیت؛ ۲۰۰ نانومتر اندازه گیری شد. رنگدانه دارای پایه سیلیس با فاز کریستوبالیت با توجه به مقادیر رنگ سنجی به دست آمده ( L*=۸۶/۲۳ و a*=-۰/۵۸ و b*=۱/۳۲) دارای ته رنگ آبی-سبز و در مقابل رنگدانه بر پایه سیلیس با فاز تریدیمیت ( L*=۸۶/۱۲ و a*=-۰/۲۸ و b*=۱/۶ ) سفید است. با توجه به ضریب شکست پایین تر کریستوبالیت نسبت به سیلیس، رنگدانه های لوستری بدست آمده با پایه کریستوبالیت، خواص لوستری بهتری دارد. همچنین رنگدانه لوستری بر پایه سیلیس با فاز کریستوبالیت، در طول موج ۴۶۸ نانومتر دارای خاصیت فتولومینسنس با شدت ۹۶۱۸ واحد بوده و رنگدانه لوستری با پایه تریدیمیت در طول موج ۴۴۹ نانومتر دارای خاصیت فتولومینسنس با شدت ۶۱۷۵ واحد است که نشان می دهد رنگدانه لوستری بر پایه سیلیس با فاز کریستوبالیت اثر فتولومینسنس بیشتری دارد.

کلیدواژه ها:

رنگدانه لوستری ، سیلیس ، پولک ، اکسید تیتانیوم ، تریدیمیت ، کریستوبالیت