مقایسه تاثیر تحریک الکتریکی مستقیم مغز از روی جمجمه و روان نمایشگری بر آشفتگی روان شناختی در نوجوانان دارای ضربه های مغزی خفیف

مقدمه: ضربه مغزی آسیب زا با شیوع بالا از مهم ترین علل ناتوانی های طولانی مدت محسوب می شود. هدف این مطالعه مقایسه اثربخشی تحریک الکتریکی مستقیم مغز از روی جمجمه(tDCS)  و روان نمایشگری بر آشفتگی روان شناختی در نوجوانان دارای ضربه های مغزی خفیف (mTBI) بود. روش کار: روش این پژوهش از نوع آزمایشی و با طرح پیش آزمون_پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. از بین تمامی نوجوانان دارای آسیب مغزی خفیف که در نیمه دوم سال ۱۴۰۱ به بیمارستان فاطمی شهر اردبیل مراجعه کرده بودند، با استفاده از روش نمونه­ گیری در دسترس ۴۵ نفر که در مقیاس کمای گلاسکو نمره ۱۵-۱۳ کسب کرده بودند انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه ۱۵ نفره ( دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل) جایگزین شدند. برای جمع آوری داده ها از مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس (DASS-۲۱) Lovibond و Lovibond (۱۹۹۵) استفاده شد. داده های به دست آمده با استفاده از تحلیل کواریانس چندمتغیری (مانکوا) در فضای نرم­افزار SPSS نسخه ۲۵ تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: یافته های به دست آمده از تحلیل کوواریانس حاکی از تفاوت معنادار بین گروه ها در مراحل پس آزمون وپیش آزمون بود. هر دو روش مداخله موجب کاهش آشفتگی روان شناختی نوجوانان شدند. همچنین بین میزان نمرات آشفتگی روان شناختی گروه آزمایش تحریک فرا جمجمه ­ای مغز با گروه روان نمایشگری تفاوت معنا­دار وجود نداشت. نتیجه­ گیری: با توجه به نتایج مطالعه حاضر، مداخله های درمانی تحریک الکتریکی مستقیم مغز از روی جمجمه و روان نمایشگری به عنوان شیوه های مکمل در درمان نوجوانان دارای آسیب­ های مغزی خفیف توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

Brain injury ، Distress ، Psychodrama ، Stimulation ، آشفتگی ، تحریک الکتریکی ، روان نمایشگری ، ضربه مغزی