مهاجرت جعافره طالبی به مصر از قرن دوم هجری؛ بررسی علل و پیامدها

راهبرد مهاجرت یک الگوی کاربردی و تکرار پذیر برای خروج از محیط فشار و با فواید و اهداف متعدد است، در ادبیات قرآن جزو استراتژی های مطلوب و مثبت و توصیه شده می باشد. همچنین در سیره پیامبر و تجربه مسلمانان صدر اسلام، یک تصمیم سرنوشت ساز و مفید بوده است و مطالعه ابعاد مختلف آن برای جامعه امروز نیز می تواند یک راهکار اجرایی و عنصر رهایی بخش برای شهرهای پر جمعیت ایران و جهان باشد. مقاله حاضر با استفاده از روش توصیفی تحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانه ای تاریخی به دنبال بررسی وجوه راهبرد مهاجرت در تجربه تاریخی فرزندان جعفر طیار می باشد تا علاوه بر روشن نمودن ابعاد تاریخی مسئله مهاجرت جعافره، این هدف را نیز محقق کند که در قدم های بعدی بتوان الگویی بومی از علل و پیامدهای مهاجرت های تاریخی استخراج نموده و طرح ها و راهکارهایی مطابق با وضعیت امروز ما داشته باشد.این تحقیق یکی از مهمترین علل مهاجرت جعافره طالبی به مصر را درگیری های قومی با عموزادگان حسنی در مدینه می داند، وجود فضای بسته از جهت حزبی، عدم آزادی در محیط فشار قبایل متعدد و فضای بسته و سنگین سیاسی نیز از دیگر علل می باشند. به دست اوردن فضای باز برای به دست گرفتن ابتکار عمل و پیشرفت در عرصه های مختلف به خصوص زراعت و معیشت، از جمله اهدافی است که ایشان را به مناطق آباد حاشیه نیل در صعید مصر کشاند. از نتایج فرهنگی مهاجرت و اسکان جعافره طالبی در مناطق جنوبی مصر میتوان به ابنیه و مراکز ساخته شده به دست ایشان، ایجاد تمایز به حسب هاشمی بودن و جلب توجه عموم قبایل مستقر و درآمیختگی با ایشان اشاره کرد. از جمله نتایج علمی این مهاجرت دانشمندان متعددی از نسل جعفر طیار هستند که در نقاط مختلف مصر زیسته اند. مهاجرت برای جعافره در زمینه اقتصادی باعث رونق تجارت و کشاورزی شده و در عرصه نظامی، همکاری های موفقی را با قبایل و حکومت های حوالی خود ایجاد کرده است.

کلیدواژه ها:

جعافره طالبی. مصر ، مهاجرت ، نتایج مهاجرت ، پیامدها و علل مهاجرت ، جعفر طیار