مداخله های اثربخش در پیشگیری از گرایش جوانان در اقدام به خودکشی

به نظر می رسد که طی چند سال اخیر جوانانی که دارای افکار خودکشی بوده و یا اقدام به خودکشی کردند افزایش یافته و از طرفی شاهد فقدان ساز و کار و مدل های اثربخش در پیشگیری از گرایش جوانان به سمت خودکشی هستیم. لذا واکاوی دلایل بروز اقدام به خودکشی و همچنین برنامه ها و مدل های موثر در پیشگیری از خودکشی و درمان دارای اهمیت است. هدف از انجام این پژوهش بررسی و شناسایی دلایل خودکشی جوانان شهر تهران به منظور برنامه ریزی و طرح پیشنهادهای سیاستی و ارائه مداخله های مناسب جهانی جهت پیشگیری از گرایش به خودکشی است. روش این پژوهش مرور سیستماتیک بوده و از روش مطالعه کتابخانه ای برای جمع آوری اطلاعات استفاده گردید. بر این اساس سعی شد که کلیه منابع مطالعاتی اعم از مقاله ها، کتاب ها و طرح های پژوهشی مرتبط مورد بررسی قرار گیرند. بر اساس یافته های این پژوهش دلایل بروز اقدام به خودکشی در بین جوانان متعدد است که می توان به طیفی از عوامل نظیر افسردگی، تغییر ماهیت عشق و شکست های عاطفی، مشکل های مالی و فقدان چشم انداز پیرامون آینده، تغییر در حوزه فرهنگ و رسانه، کمبود تاب آوری و ضعف برنامه های پیشگیری، درمان و مداخله اشاره نمود. بر اساس مطالعه های موجود مدل های مداخله موثر شامل مداخله های کوتاه، تماس های تلفنی، مداخله های ارتقاء دهنده سلامت، پیگیری، سیاست های اجتماعی موثر، برنامه های آموزشی مدیریت افسردگی، رفتاری و بالینی، مداخله های مشاوره ای بر اساس راهبرد شناختی-رفتاری و آموزش مراقبان بوده است. بر اساس نتایج این پژوهش عوامل مختلف ژنتیک، فردی، تغییرهای خانوادگی و تحول های اخیر در حوزه فرهنگ و رسانه، مشکل های اقتصادی، ناامیدی، انزوا، بحران معنا و افزایش اختلال های روانی نظیر افسردگی در بین جوانان منجر به خودکشی می شود و برای پیشگیری و کاهش آن نیازمند طیفی از مداخله های روان شناختی، دارویی، پیگیری و مراقبت اجتماعی و اجرای برنامه های آموزشی و توانمندسازی فردی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی هستیم.

کلیدواژه ها:

جوانان ، خودکشی ، پیشگیری ، بازتوانی