تاثیر اقلیم بر راهبردهای طراحی در نواحی ایران و راهکارهای دستیابی به معماری پایدار

معماری گذشته ایران همواره با توجه به شرایط اقلیمی و محیط زیستی هر منطقه شکل گرفته و توانسته است با استفاده از مصالح بومی و طراحی هوشمندانه، آسایش حرارتی ساکنان را تامین کند. در مناطق مختلف ایران، از اقلیم های گرم و خشک تا سرد، مرطوب و ...، از تفاوت های اقلیمی تاثیر مستقیمی بر شیوه معماری داشته است. این هماهنگی میان انسان و محیط زیست نه تنها به حفظ منابع طبیعی کمک کرده، بلکه به ایجاد فضاهایی مناسب برای زندگی منجر شده است. اما در معماری معاصر ایران، الگوبرداری از معماری مدرن بدون توجه به اقلیم هر منطقه باعث افزایش مصرف انرژی های فسیلی و مشکلات زیست محیطی شده است. برای مقابله با این چالش ها و دستیابی به توسعه پایدار، نیاز است که طراحی ساختمان ها بار دیگر با توجه به شرایط اقلیمی انجام شود. پژوهش های مختلف نشان داده اند که در نهایت ایران به ۴ پهنه اقلیمی اصلی تقسیم می شود که هر کدام دارای ویژگی های حرارتی و زیست محیطی خاص خود هستند. با تحلیل و بهره گیری از تجربیات معماری بومی هر پهنه، می توان راهکارهایی برای طراحی ساختمان های امروزی ارائه داد که علاوه بر بالا بردن سطح آسایش حرارتی با کاهش استفاده از سیستم های فعال مکانیکی و همینطور صرفه جویی مصرف انرژی در سطح کلان کشوری، با محیط زیست نیز سازگار باشند.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ایران ، اقلیم شناسی ، آسایش حرارتی ، طراحی پایدار ، مصرف انرژی ، پهنه بندی اقلیمی