بررسی میزان افت کمی و کیفی پس از برداشت دانه های غلات و راهکارهای کاهش آن

کاهش تلفات پس از برداشت فرصت قابل توجهی برای افزایش دردسترس بودن مواد غذایی بدون نیاز به منابع تولید اضافی است. سالانه بخش قابل توجهی از غلات به دلیل فقدان دانش مبتنی بر علم، شیوه های مدیریت ناخودآگاه، کارایی فنی پایین بهینه و زیرساخت های ناکافی هدر می رود. تلفات به دو شکل کمی و کیفی وجود دارد که کمی به شیوه حجم و مقدار و کیفی به شیوه بازارپسندی و نرخ فروش پایین نمود می یابد. فناوری مناسب پس از برداشت به عوامل خاصی از جمله نوع محصولات، مناطق تولید، فصول و شرایط محیطی و اقتصادی اجتماعی موجود متکی است دما و رطوبت تاثیرگذارترین عوامل در کاهش کیفیت و کمیت دانه ها در زمان ذخیره سازی بشمار می روند. در کشورهای توسعه یافته، بیشترین میزان تلفات غلات در بخش مصرف صورت می گیرد؛ درحالی که در کشورهای درحال توسعه، عمدتا در مراحل داخل مزرعه رخ می دهد. برداشت مکانیزه در کاهش تلفات نقش اساسی ایفا می کنند و همچنین با تنظیم اصولی و مهندسی میزان تلفات به حداقل مقدار ممکن خواهد رسید. تغییر رویکرد سنتی بارگیری و جابه جایی به روش های نوین بر کاهش تلفات اثر دارد. رطوبت یکی از پارامترهای اصلی در میزان تلفات در حین برداشت و انبارداری است. رطوبت باعث جوانه زنی، رشد حشرات، قارچ و... خواهد شد. تلفات خشک شدن اغلب در سطح مزرعه آشکار می شود، درحالی که تلفات ذخیره سازی بارزتر است. ذرت و گندم در سطح مزرعه حساسیت کمتری نسبت به تلفات نشان می دهند؛ اما تلفات ذخیره سازی بالاتری دارند.

کلیدواژه ها:

تلفات پس از برداشت ، زنجیره تامین ، غلات ، فناوری نوین ، کاهش ارزش