نگاهی بر تاثیرات مشارکت حقوقی و اجتماعی بانوان در شهرها

از دهه ۱۹۷۰ فعالیت هایی در راستای توجه به مسائل شهری، رویکردهای جنسیتی و عدالت آغاز شده است. در این رویکرد به طور کلی بر ساختن شهرهای قابل پذیرش برای زنان، از طریق مشارکت آنها در سازوکارهای تصمیم گیری محلی و همچنین بهره مندی از خدمات محلی تاکید می گردد. نگاهی به نتایج و دستاوردهای مطالعات و پژوهش های صورت گرفته حاکی از آنست که، به رغم توسعه این مفهوم در برخی کشورها، تاکنون پروژه و طرح جامع و کاملی برای تحقق ایده شهر حامی زن در ایران انجام نپذیرفته است و بیشتر کارها به صورت پراکنده انجام گرفته است. شهر، مکان زندگی اجتماعی در جامعه مدنی است، جامعه ای که در عین حفظ آزادی های فردی شهروندان، زمینه کار، بحث، جریان اطلاعات، مشارکت و ... را برای گروه های مختلف انسانی بصورت مسالمت آمیز فراهم می کند. شهر، شهروند و مدیریت شهری به عنوان مفاهیمی هستند که ارتباط بسیار تنگاتنگ و نزدیکی با یکدیگر دارند چرا که شهر فضای سکونت با کارکرد و ویژگی خاص خود را تداعی می کند. از مهمترین این گروه ها زنان هستند. براین اساس هدف از پژوهش حاضر بررسی بررسی نقش مشارکت اجتماعی زنان درعملکرد مدیریت شهری می باشد. پژوهش از نوع توصیفی بوده و به شیوه ی کتابخانه ای انجام گرفته است. نتایج تحقیق نشان می دهد اگرچه زنان نیمی از جمعیت شهر را تشکیل می دهند، اما آنها نمی توانند به طور کامل و یکسان در فرایندهای تصمیم گیری محلی شرکت کنند. با این وجود، زنان شرکای طبیعی هستند که باید توسط مدیران محلی انتخاب شده در مراحل برنامه ریزی و مدیریت شهری، مشارکت داده شوند. تقاضای نمایندگی برابر زنان در سازوکارهای تصمیم گیری، یک حق اساسی و یک عنصر ضروری دموکراسی است.

کلیدواژه ها:

نقش پذیری زنان ، مشارکت اجتماعی ، زنان و شهر ، عملکرد مدیریت شهری