جایگاه شهرداری ها در ارتقای چهره و منظر شهرسازی نوین

گوردون کالن معتقد است که منظر شهری نمی تواند تنها به شیوه ای تکنیکی درک شود، بلکه نیازمند وجود حساسیتی زیبایی شناختی است. گرچه عمدتا توجه به منظر شهری پدیده ای بصری است اما در عین حال خاطرات را برمی انگیزاند، تجارب را یادآوری می کند و واکنش هایی احساسی را به وجود می آورد. محیط همه چیز را در برمی گیرد­، اما منظر جزئی از محیط است که زمینه فعالیت های فعلی ما محسوب می شود. منظر بخشی از محیط است که می توان در یک زمان خاص به آن توجه کرد و با بسترش در محیط ارتباط دارد. مبلمان شهری و توجه به کیفیت محیطی در شهرهای امروز به عنوان عنصری تحول آفرین و درآمدزا که می تواند چهره شهر را نیز به عنوان یک نماد داخلی و بین المللی به همگان معرفی کند، شناخته می شود. مبلمان شهری بخش زیادی از فعالیت ها را در شهر سامان می دهد و باعث بالا رفتن کیفیت برخورداری شهروندان از محیط پیرامون و افزایش رفاه و لذت آنها در فضاهای شهری می شود. هدف اصلی این مقاله جایگاه شهرداریها در ارتقای چهره و منظر شهرسازی نوین با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی می باشد. نتایج نشان می دهد ناهماهنگی و عدم توازن بین ابعاد و ارتفاع ساختمان ها، استفاده از الگوهای طراحی و مصالح و رنگ معابر به صورت ناهمگون و نماهای ساختمانی مغشوش و ناهمخوان با یکدیگر از جمله مصادیق این از ریخت افتادگی است که چهره ای نازیبا و آشفته به بسیاری از شهرها داده است و این چنین شهرهایی را با نا آراستگی، ناهماهنگی و ناموزونی در ذهنیت دیداری شهروندان ایجاد کرده است. در نتیجه باید ارتقای چهره و منظر شهرسازی نوین از ضروریات و برنامه اصلی مدیریت شهری باشد.

کلیدواژه ها:

نا آراستگی ، ناهماهنگی ، ناموزونی ، مبلمان شهری