بررسی الگوی فضایی آسیب پذیری محلات شهر تهران در برابر سیلاب

سیلاب یکی از مخاطرات طبیعی است که هر ساله باعث وارد آمدن خسارت های سنگین به شهرها می شوند. در هنگام وقوع سیلاب بدیهی است افرادی که از لحاظ اجتماعی – اقتصادی ضعیف تر باشند، از این مخاطرات تاثیر بیشتری می پذیرند و در زمان بسیار طولانی تری امکان بازیابی خود را خواهند داشت. این پژوهش با استفاده از ۵۴ شاخص کلیدی میزان آسیب پذیری مناطق شهر تهران را مشخص نموده است. سپس نتایج به صورت فضایی تحلیل و میزان آسیب پذیری در هریک از ابعاد و همچنین شاخص نهایی تعیین گشته است. در این پژوهش از مدل موران محلی و ابزار High low clustering استفاده گردیده است. بر اساس نتایج به دست آمده از ابزار High low clustering و با توجه به نمره استاندارد Z (۸۳/۳-) و همچنین مقدار P Value (۰۰۰۱/۰) در شاخص نهایی آسیب پذیری می توان با اطمینان ۹۹ درصد گفت که الگوی خوشه بندی فضایی مقادیر این شاخص ناشی از شانس نیست، بنابراین فرضیه صفر رد می شود. همچنین با توجه به این که مقدار استاندارد شده منفی بوده و سطح معناداری در ناحیه آبی نمایش داده شده است؛ می توان نتیجه گرفت که در شاخص نهایی خوشه بندی فضایی در مورد مقادیر پایین صورت گرفته است. همچنین با محاسبه موران محلی برای شاخص نهایی آسیب پذیری مشخص گردید که به صورت کلی ۳۰ درصد محلات دارای خوشه-بندی و ۴ درصد آن ها تشکیل ناخوشه می دادند. برای ۶۶ درصد محلات نیز خوشه بندی خاصی مشاهده نگردید.

کلیدواژه ها:

آسیب پذیری ، سیلاب ، موران محلی ، تحلیل فضایی ، شهر تهران