اتصال شرط به عقد (( شرط مصرح، شرط تبانی ، شرط ضمنی و شرط الحاقی)) در حقوق ایران و فقه

چکیده: شرط تعهدی می باشد که در ضمن تعهدی دیگر ایجاد می گردد و تبیین و بحث پیرامون آن از مهمترین مباحثی است که در عقود و قراردادها بین فقها و حقوقدانان مطرح است. در این بین از جمله مهمترین مباحثی که درباره ی شرط و عقد مطرح است بحث اتصال شرط به عقد می باشد. شروط ضمن عقد از حیث اتصال به عقد به شروط مصرح، تبانی، ضمنی و الحاقی تقسیم می گردد. در این راستا این پژوهش با هدف بررسی ماهیت و آثار ناشی از اتصال شرط به عقد و به روش تحلیلی- توصیفی به رشته تحریر در آمده است. در واقع این پژوهش قصد دارد با بررسی آرای مختلف فقهی و حقوقی به نظرات مختلف پیرامون اتصال هر یک از این شروط به عقد پرداخته و اثار آن را مورد نقد و بررسی قرار دهد. اتصال موضوعی نوظهور در حقوق میباشد که لازمه ی قراردهای مدرن جامعه است هرچند در میان حقوقدانان نیز افرادی چون دکتر شهیدی مخالف اتصال شرط الحاقی به عقد هستند اما دکتر کاتوزیان با دلایلی محکم اتصال شرط الحاقی به عقد را قانونی می پندارد و حتی امام خمینی (ه) آنرا معتبر شمرده است. واژگان کلیدی: شروط ضمن عقد، شرط مصرح، شرط تبانی ، شرط ضمنی ، شرط الحاقی، اتصال شرط

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: شروط ضمن عقد ، شرط مصرح ، شرط تبانی ، شرط ضمنی ، شرط الحاقی ، اتصال شرط