استفاده از روش ترکیبی برای انجام کاشت حلزون در یک کودک ناشنوا با ناهنجاری مادرزادی گوش داخلی و آناتومی نامناسب گوش میانی: یک گزارش موردی

مقدمه: کاشت حلزون شنوایی (Cochlear implant یا CI) اغلب از طریق ماستوئیدکتومی و تمپانوتومی خلفی (Posterior tympanotomy یا PT) برای دسترسی به حلزون انجام می شود. این روش جراحی می تواند جراح را در معرض عوارض احتمالی یا قرار دادن اشتباه الکترود قرار دهد. تکنیک های جایگزین برای کاشت حلزون با روش های اندومئاتال یا سوپرامئاتال بدون PT شرح داده شده اند. در این گزارش مورد، بیمار ۴ ساله ای که کاندید کاشت حلزون شد ولی به دلیل مشکل بودن دسترسی به دریچه ی گرد، از روش ترکیبی برای رسیدن به حلزون استفاده گردید، معرفی می شود. گزارش مورد: در مورد این بیمار خاص، پنوماتیزاسیون ماستوئید محدودیت نداشت و برای دسترسی به دریچه ی گرد، از همان ابتدا با رویکرد PT جراحی شروع شد، اما پس از باز کردن ماستوئید و Facial recess، به دلیل این که مجرای نیم دایره ی جانبی تکامل پیدا نکرده بود، دریچه ی بیضی و استخوان رکابی و دریچه ی گرد به سمت عقب جابه جا شده بود و دریچه ی گرد از طریق Facial recess قابل رویت نبود. بنابراین، با اضافه کردن رویکرد Trans-canal، دسترسی به دریچه ی گرد امکان پذیر و پروتز با موفقیت جایگذاری گردید. عارضه ای رخ نداد و شش ماه پس از جراحی، بیمار عملکرد شنوایی و گفتاری قابل قبولی داشت. نتیجه گیری: آشنایی و داشتن تجربه در مورد رویکردهای مختلف کاشت حلزون، از ملزومات کار یک جراح کاشت حلزون است تا در موارد عدم دسترسی به دریچه ی گرد یا پیدا کردن محل مناسب کوکلئوستومی، بتواند از روش های جایگزین استفاده کند.

کلیدواژه ها:

کاشت حلزون ، گوش داخلی ، دریچه ی گرد گوش