مقایسه حقوقی و فقهی نکاح رضایی و تشریفاتی

ایجاب و قبول از ارکان اصلی عقود و معاملات اسلامی است هر چند ایجاب و قبول در عقود گاهی لفظی وگاهی غیرلفظی میباشد با توجه به ای ن نکته که در تقسیم بندی موضوعات فقهی، نکاح در بخش عقود جای گرفته که نیازمند ایجاب و قبول استوبا توجه به این که نکاح در فقه و حقوق به معانی مختلفی آمده است . سوال مهم این است که آیا عقد نکاح را میتوان بدوناجرای صیغه ایجاب و قبول انشاء نمود؟ مشهور فقها، لفظی بودن ایجاب و قبول را در عقد نکاح شرط میدانند و معتقدند نکاحبدون ایجاب و قبول باطل است، بلکه در این مورد ادعای اجماع کرده اند. قانون مدنی نیز بر لفظی بودن ایجاب و قبول در عقدنکاح صراحت دارد. اما برخی با توجه به دلایلی مدعی صحت نکاح بدون ایجاب و قبول شده اند؛ این نوشتار به بررسی مفهوماهمیت ایجاب و قبول در عقد نکاح، ارزیابی ادله بطلان و صحت نکاح بدون ایجاب و قبول و نقش طریقی یا موضوعی لفظدر عقد نکاح پرداخته .در این پژوهش علاوه بر اهمیت ایجاب و قبول به نظریه های فقها و قانون مدنی ایران پیرامون تشریفاتیبودن عقد نکاح و اهمیت ایجاب و قبول و تقدم ایجاب بر قبول و نظریه های فقهی موجود پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

عقد ، نکاح ، رضایی ، قانون مدنی