بررسی تفاوت بین نسلی در کاربرد واژههای مازندرانی جویباری

تحقیقات انجام شده در خصوص زبان مازندرانی حکایت از گرایش گویشوران به زبان فارسی دارد و با ادامه این روند بیم آن می رود که این زبان برای همیشه به دست فراموشی سپرده شود.هدف از این پژوهش که به روش میدانی(مصاحبه)  است،تعیین میزان کمی وکیفی کاربرد واژههای مازندرانی در میان گویشوران شهرستان جویبار(واقع درمرکزاستان)است.در این تحقیق سعی میشود تا با استفادهاز"پرسشنامه تحلیل زبانی (ویژه گونههای زبانی رایج ایران) و فهرست موریس سوادش"کمیت و کیفیت مزبور سنجیده شود.نکته در خور توجه،بررسی عامل اجتماعی سن در خصوص کاربرد واژههای محلی جویباری است.شواهد و نتایج حاکی از آن است که بیشترین میزان کاربرد زبان مازندرانی میان والدین یا پدربزرگها ومادربزرگ هاست .هرچه به گروه سنی پایینتر میرویم تعداد این افراد به طور چشمگیری کاهش مییابد.در مجموع یافتههای حاصل از بررسی کاربرد دو زبان فارسی و مازندرانی در پنج گروه سنی حکایت از فرایند تغییر زبان در جهت حذف زبان مازندرانی در منطقه حکایت دارند.

کلیدواژه ها:

تفاوت بین نسلی ، گویش جویباری ، اختلاف بسامد