ترکیب پذیری افعال مرکب در زبان فارسی معاصر

در این تحقیق، نحوه تشکیل یک سری از افعال مرکب دوتایی در چارچوب کلی مینیمالیست ها (کمینگی) بررسی می گردد. هدف از این کار مطالعه ساختاری معنایی این نوع افعال و دستیابی به روابط معنایی و واژگانی میان اجزاء تشکیل دهنده آنهاست. منظور از افعال مرکب دوتایی، افعال مرکبی است که دو وابسته (پایه واژگانی) قبل از هسته (عنصر فعلی) آنها قرار دارد. این افعال مرکب دوتایی در چهار گروه طبقه بندی می شوند؛گروه اول: رابطه واژگانی میان دو وابسته از نوع هم معنایی نسبی است و رابطه معنایی آنها از نوع نشان داری معنایی است.گروه دوم: رابطه واژگانی آنها از نوع تقابلی است و رابطه معنایی آنها از نوع نشان داری توزیعی است. گروه سوم: رابطه معنایی آنها از نوع نشان داری صوری است.گروه چهارم: رابطه معنایی آنها از نوع تکمیلی است و حوزه کاربردی دو وابسته قبل از هسته یکسان است. بعنوان نتیجه کلی می توان گفت که در تمامی این افعال دوتایی صورت بی نشان دور از هسته و صورت نشان دار نزدیک به هسته قرار گرفته است.