مقایسه اثربخشی درمان مثبت نگر و رفتاردرمانی دیالکتیک بر خودشناسی نوجوانان آسیب پذیر تحت پوشش بهزیستی شهر تهران

هدف این مطالعه مقایسه اثربخشی درمان مثبت نگر و رفتاردرمانی دیالکتیک بر خودشناسی نوجوانان آسیب پذیر تحت پوشش بهزیستی شهر تهران بود. روش پژوهش آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه نوجوانان آسیب پذیر تحت پوشش اداره بهزیستی شهر تهران در سال ۱۴۰۰ بودند. با استفاده از روش نمونه گیری دردسترس و به صورت غربالگری تعداد ۶۰ نفر نمونه انتخاب شدند که به طور مساوی و به صورت تصادفی در گروه های مداخله روان شناسی مثبت نگر و رفتاردرمانی دیالکتیک و گروه کنترل گمارش شدند. نمره به دست آمده از پرسشنامه خودشناسی کتل (۱۹۹۸) در غربالگری اولیه به عنوان پیش آزمون لحاظ شد. سپس مداخله روان شناسی مثبت نگر و رفتاردرمانی دیالکتیک هرکدام به تعداد ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای به گروه آزمایشی مختص خود ارائه شد و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. سپس هر سه گروه در پس آزمون مورد اندازه گیری قرار گرفتند. همچنین بعد از یکماه دوره پیگیری با اجرای پرسشنامه خودشناسی انجام گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با روش تحلیل واریانس آمیخته نشان داد درمان مثبت نگر و رفتاردرمانی دیالکتیک بر خودشناسی نوجوانان آسیب پذیر تحت پوشش بهزیستی شهر تهران موثر بود (۰۰۱/۰ P<). همچنین، تاثیر درمان مثبت نگر از رفتاردرمانی دیالکتیک در بهبود خودشناسی بیشتر بود (۰۰۱/۰ P<). نتایج در مرحله پیگیری حفظ شدند. نتایج این تحقیق لزوم توجه خاص به مسائل نوجوانان آسیب پذیر را آشکار می سازد.

کلیدواژه ها:

درمان مثبت نگر ، رفتاردرمانی دیالکتیک ، خودشناسی ، نوجوانان آسیب پذیر