بررسی اثر یک دوره تمرینات شنای تناوبی شدید بر بیان ژن LRRK۲ و mir-۲۰۵ موش های مبتلا به پارکینسون

مقدمه و هدف: اختلال در miRNAها می تواند موجب بروز و پیشرفت بیماری هایی از جمله پارکینسون شود. اثر فعالیت های ورزشی بر عوامل موثر در پیشرفت بیماری پارکینسون و miRNA های مرتبط با آن به درستی مشخص نیست. هدف مطالعه حاضر بررسی اثر یک دوره تمرینات شنای تناوبی شدید بر بیان ژن LRRK۲ و mir-۲۰۵ موش های مبتلا به پارکینسون بود.مواد و روش ها: تعداد ۱۴ سر موش نر صحرایی نژاد ویستار ۸ تا ۱۰ هفته ای با تزریق روزانه ۱ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن ماده رزرپین و به مدت ۵ روز به پارکینسون مبتلا شدند. سپس موش ها به طور تصادفی در دو گروه تمرین شنا و کنترل بیمار قرار گرفتند. ۷ سرموش نیز بدون تزریق رزرپین به عنوان گروه سالم کنترل در نظر گرفته شد. موش های گروه تمرین، به مدت شش هفته و در قالب ۲۰ نوبت ۳۰ ثانیه ای با ۳۰ ثانیه استراحت بین هر نوبت تمرینات شنا را اجرا کردند. پس از ۴۸ ساعت از آخرین جلسه تمرینی، حیوانات کشتار و بیان ژن هیپوکامپی LRRK۲ و mir-۲۰۵ اندازه گیری شد. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از آزمون تحلیل واریانس یک راهه و در سطح معنی داری ۰.۰۵>P بهره گرفته شد.یافته ها: بیان ژن LRRK۲ در گروه بیمار نسبت به گروه کنترل سالم و گروه تمرین به طور معنی داری بالاتر بود (به ترتیب ۰.۰۰۱=P و ۰.۰۰۱=P) اما تفاوت معنی داری بین گروه تمرین و کنترل سالم مشاهده نشد (۰.۱=P). بیان ژن mir-۲۰۵ در گروه بیمار نسبت به گروه سالم و گروه تمرین به طور معنی داری پایین تر بود (به ترتیب ۰.۰۰۱=P و ۰.۰۱=P). ارتباط معکوس و معنی داری بین بیان ژن هیپوکامپی LRRK۲ و mir-۲۰۵ مشاهده شد (۰.۰۱=P و ۰.۷۱-=r).بحث و نتیجه گیری: به نظر می رسد تمرین شنای تناوبی شدید می تواند با کاهش بیان ژن LRRK۲ و افزایش بیان ژن mir-۲۰۵ در بهبود بیماری پارکینسون موثر باشد.

کلیدواژه ها:

تمرین شنای تناوبی شدید ، پارکینسون ، LRKK۲ ، MiR-۲۰۵