نگرشی جامع به نقش دولت در سیستم اداره زمین (مطالعه موردی: ایران)

سیستم اداره زمین نقش بسیار حیاتی در مدیریت و تخصیص منابع زمین دارد که اثربخشی آن بر توسعه اقتصادی ، برابری اجتماعی و پایداری محیطی بسیار مهم است . دولت دخالت گستردهای در این سیستم دارد و با چالش هایی مانند موازی کاری و عدم شفافیت مواجه است . این پژوهش به هدف ارائه توصیه هایی برای بهبود اثربخشی سیستم مدیریت زمین انجام شده است .در این تحقیق از روش تحقیقات کیفی برای بررسی نقش دولت در سیستم اداره زمین ایران استفاده شده است . جامعه آماری این تحقیق شامل سوابق عمومی ، اسناد رسمی و دادههای مرتبط با سیستم اداره زمین در ایران بوده است . فرآیند جمع آوری دادهها شامل بررسی و تجزیه و تحلیل کامل اسناد مربوطه ، از جمله گزارشهای دولتی ، سیاست ها، قوانین و نشریات دانشگاهی مربوط به سیستم مدیریت زمین در ایران می باشد. در این تحقیق ، از تحلیل موضوعی به عنوان روش تجزیه و تحلیل دادههای اولیه استفاده شده است که امکان شناسایی الگوها و مضامین را فراهم می کند و با طبقه بندی و تفسیر دادهها حول محورهای کلیدی ، درک دقیقی از تاثیر دولت بر سیستم اداره زمین در ایران را تسهیل می دهد.نتایج این مقاله نشان می دهد که به منظور بهرهمند شدن از زمین به عنوان ابزار توسعه ، نیاز به بازنگری در نظام وجود دارد. نوسازی سازمان ملی اراضی بخشی از این فرآیند است که مستلزم تغییرات در ساختار سازمانی و سلب نقش شرکت های دولتی خارجی یا حاکمیتی است . اما همچنین واضح است که نیاز به شرکت چابکی که توانایی تجزیه و تحلیل دادههای زمینی را داشته باشد وجود دارد تا اطلاعاتی نظیر موقعیت اراضی دولتی و زمین های مناسب برای توسعه را ارائه نماید.نتیجه گیری این مقاله نشان می دهد که برای ارتقای سیستم های اداره زمین در ایران، چهار مرحله اساسی ایجاد یک رویکرد بنیادی ، گسترش و تقویت ظرفیت های نهادی ، اصلاح نظام تصمیم گیری از الگوی متمرکز به مشارکت و تمرکززدایی ، و تدوین سیاست های هماهنگ و یکپارچه در ابعاد افقی و عمودی ضروری هستند.

کلیدواژه ها:

آمایش سرزمین ، سیستم های اطلاعات مکانی ، سیستم های اداره زمین ، سیاست زمین ، توسعه اقتصادی ، برابری اجتماعی ، پایداری محیطی