ذات و عرض ، نقدی بر فرضیه ساپیر- ورف

نسبیت که در متون زبانشناسی به فرضیه ورف نیز معروف است، متکی بر دو فرض و یک نتیجه است؛ نخست این که زبانها- مخصوصا آنهایی که متعلق به خانواده های زبانی مختلف اند- به لحاظ ساختار واژگانی تفاوتهای چشمگیری دارند؛ دوم این که ساخت زبان در ادراک ما از جهان خارج موثر است. در نتیجه کسانی که به زبانهای بسیار متفاوت صحبت می کنند، جهان را یکسان درک نمی کنند. بنابراین می توان گفت جهان بینی متفاوتی دارند. در این مقاله پس از مروری بر پیشینه مطالعات در باب فرضیه نسبیت زبانی، با ذکر مثالهایی از زبانهای مختلف به ویژه فارسی و انگلیسی، نشان خواهیم داد که فرض اول درست و فرض دوم تا اندازه ای به بیراهه رفته است وبنابر این نتیجه ای که از آن گرفته شده است، بی اعتبار می نماید. این سوء تفاهم از آنجا ناشی می شود که ورف و طرفداران فرضیه اش بر این باور بوده اند که زبان مستقیما با جهان خارج ارتباط دارد، در حالی که چنین نیست و زبان از طریق شبکه پیچیده ای از مفاهیم ذهنی، جهان را توصیف می کند. پس از نگاهی اجمالی به استمرار نظری این فرضیه و پذیرش و تایید آن از سوی بزرگان، در این مقاله معلوم خواهد شد که نسیبت زبانی را می توان تا حدی تنها به حوزه ادبیات محدود کرد

کلیدواژه ها:

ذات ، عرض ، نسبیت زبانی ، فرضیه ساپیر- ورف