بررسی کاربرد گیاهان دارویی در فضای سبز شهری با تاکید بر مناطق گرم و خشک جنوب

فضاهای سبز شهری به عنوان ریه های تنفسی شهر به شمار می روند. منظور از فضای سبز شهری، نوعی از سطوح کاربری زمین شهری با پوشش های گیاهی انسان ساخت است که هم واجد بازدهی اجتماعی و هم واجد بازدهی اکولوژیک و به عنوان یک عامل زنده مورفولوژیک شهر است . کاشت گیاهان داروئی در فضای سبز امکان آشنایی و افزایش آگاهی های اجتماعی ، نسبت به این گیاهان را فراهم می کند. ارزش گذاری و شناساندن نقش حیاتی گیاهان داروئی در پیشبرد اهداف ملی و دستیابی به معیار های جهانی در راستای تحقیق سلامت و نشاط جامعه ، خود کفایی ، ایجاد اشتغال، توسعه اقتصادی، زیست محیطی ، امنیت غذایی و حفظ ذخایر ژنتیکی از نظر مدیریت توسعه پایدار امری اجتناب ناپذیر است . همچنین اختصاص فضای سبز محیط های آموزشی به کشت گیاهان دارویی ، زمینه برای تحقیق در جنبه های مختلف گیاهان دارویی را ممکن می سازد. از جمله گیاهان دارویی که در توسعه فضای سبز شهری مورد استفاده قرار گرفته ، می توان از مورد معطر، رزماری، اسطوخودوس، ختمی ، گل سرخ، گاوزبان، همیشه بهار و مانند آنها نام برد. شناخت گونه های داروئی بومی که می توانند کمبود آب و کیفیت نامساعد خاک را تحمل کنند در طراحی فضای سبز شهری ضرورتی اجتناب ناپذیر است . پژوهش حاضر با هدف بررسی و مطالعه استفاده از گیاهان دارویی در فضای سبز شهری با توجه به توانائی اقلیمی و احوال فرهنگی مناطق گرم جنوب کشور تدوین شده است .

کلیدواژه ها:

فضای سبز ، گیاهان داروئی ، گرم و خشک