کاهش مصرف آب در فضای سبز شهری با استفاده از خشک منظرسازی

کمبود منابع آبی یکی از مهمترین محدودیت های توسعه فضای سبز شهری است . یکی از روشهای ایجاد و توسعه فضاهای سبز شهری رو آوردن به گیاهان مقاوم به خشکی است که نیاز آبی بسیار کمی دارند. این روشها رااصطلاحا خشک منظرسازی می نامند. خشک منظرسازی عبارت است از انتخاب گونه های گیاهی مقاوم به خشکی بدون نیاز به نگهداریهایی که سایر گیاهان زینتی دارند. هدف از این تحقیق معرفی روش خشک منظرسازی از طریق برخی از گونه های گیاهی مقاوم به خشکی و شوری برای شرایط خشک و بیابانی است . در این تحقیق بر اساس بررسی منابع و مطالعات اجرایی صورت گرفته در مورد پوشش گیاهی و طرحهای بیولوژیکی اجرا شده بویژه در حوزه آبخیزداری، مرتعداری، بیابانزدایی و توسعه گیاهان دارویی در منطقه گناباد، مهمترین گیاهان مقاوم به خشکی و شوری که قابلیت کاشت در خشک منظرسازی را دارند، تعیین گردید. بر اساس نتایج حاصل ، ۳۱ نوع گیاه که شرایط لازم برای خشک منظرسازی را در منطقه مطالعه را داشتند، معرفی شد. از این بین ، دو گیاه فستوکا و فرانکنیا می توانند جایگزین مناسبی برای گیاهان پوششی با نیاز آبی بالا باشند. برای گیاهان گلدار می توان به نازخرفه ای، گل اختر، تاج خروس، گل ناز، گل مغربی ، برگ نقرهای، سنبله نقرهای و علف شورهای یکساله اشاره نمود. برای گونه های همیشه سبز می توان درختان کاج، ارس خزنده، ارمک ، رزماری، خرزهره و تاغ اشاره نمود.

کلیدواژه ها:

آب ، بیابان ، خشکی ، شوری ، گیاه