بررسی تاریخی سنت عزاداری ایام فاطمیه اول در سیره علمای مکتب نجف در پنجاه سال گذشته

برگزاری مراسمات و عزاداری ها در احیای شعائر دینی دارای پیشینه تاریخی خاصی است که از دیرباز در مکاتب قم، مشهد و نجف، علمای این حوزه ها در پنج دهه اخیر بر اساس اسناد موجود اهتمام ویژه ای در برگزاری آن داشته؛ اما امروزه و با تحول روزافزون ایام و انتقال سنت ها و آداب عزاداری از نجف به قم و مشهد و گسترش این آداب در سراسر ایران خصوصا پس از انقلاب اسلامی، دچار تغییراتی در محتوا و زمان خود گشته اند. این مقاله با رویکرد توصیفی - تحلیلی و مصاحبه با متخصصین در پی پاسخ به این سوال است که علت اهتمام مکتب نجف به برگزاری فاطمیه اول (روایت چهل روز )در بازه زمانی هشتم ربیع الثانی چیست؟ و از این رهگذر درپی آسیب شناسی انتقال سنت های رایج از یک مکتب به مکتب دیگر است. مقاله با تتبع در سنت ایام فاطمیه اول در دو مکتب قم و نجف به این نتیجه خواهد رسید که قول قطعی در خصوص عزاداری بر اساس روایت اول شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها در هشتم ربیع الثانی در عوض برگزاری میلاد امام حسن عسکری علیه السلام صحیح بوده و پیشنهاد می گردد که مسئولین مربوطه به اصلاح این موضوع در تقویم رسمی جمهوری اسلامی اقدام نمایند .البته باید اشاره نمود که برای این مورد مثال های متعددی وجود دارد که در این مقاله به دلیل حجم آن تنها به یک نمونه اشاره گشته است.

کلیدواژه ها:

آداب و سنن عزاداری ، شعائر دینی ، ایام فاطمیه ، مکتب نجف.