دانش بومی زنان روستایی و عشایری در به نژادی گیاه دارویی زیره سبز

منابع ژنتیکی ، آب و خاک مهمترین منابع پایه در کشاورزی هستند که عملکرد و پایداری تولید منوط به حفاظت از آنها می باشد. تلفات تنوع زیستی ، فرسایش ژنتیکی ، تغییراقلیم ، خشکسالی و بیابانزایی به عنوان چالش های مهم زیست محیطی مطرح بوده که پایداری و ثبات را تهدید می کنند. بر این اساس، حفظ تنوع ژنتیکی یکی از زیربناهای اصلی در رهیافت های کشاورزی بومشناختی بوده و حفاظت از آن به ویژه در مناطق خشک که با محدودیت آب و خاک و تنش های مختلف مواجه هستند، منجر به بهبود خدمات و کارکردهای اکوسیستمی شده و برای سازگاری و تاب آوری در برابر تغییر اقلیم و تنش های محیطی ضروری می باشد.کشاورزان بر اساس مشاهده، نیاز، تجربه و دانش بومی ، منابع ژنتیکی مطلوب را به شیوهای سنتی انتخاب می کنند. البته از آنجا که بسیاری از منابع ژنتیکی چون بذرهای محلی تنها از طریق شیوه های سنتی به نژادی تامین می شوند، با توجه به چالش های کشاورزی و عدم پیش بینی قطعی شرایط در آینده، لازم است تا اهداف به نژادی به ویژه در مناطق حاشیه ای و خشک و نیمه خشک بازنگری شود. دانش بومی زنان پیرامون گیاهان دارویی به طور عمده وابسته به سلامت خانوادههای روستایی بوده و زنان روستایی و عشایری قلب تپنده خانواده و مسئول اصلی دانش مرتبط با حفاظت و تولید پایدار گیاهان دارویی هستند. در این مقاله اهمیت بهرهگیری از به نژادی مشارکتی با تاکید بر گیاهان دارویی و بهرهگیری از دانش بومی زنان روستایی و عشایری به عنوان راهکاری برای حفاظت از تنوع زیستی گیاهان دارویی زیره سبز و بهبود سازگاری و تاب آوری نظام های زراعی مناطق خشک و نیمه خشک مورد بررسی قرار گرفته است .