پیش بینی اضطراب کرونای فرزندان بر اساس ویژگی های روان شناختی مثبت و تعامل والد – کودک

هدف پژوهش حاضر تعیین رابطه بین ویژگی های روان شناختی مثبت و تعامل والد - کودک با اضطراب کرونای فرزندان بود. روش پژوهش پیمایش از نوع همبستگی بود. جامعه آماری ، والدین دارای دانش آموز در مقطع ابتدایی در ناحیه ۲ تبریز در سال ۱۴۰۰-۱۳۹۹ بودند. با استفاده از نمونه گیری تصادفی در دسترس تعداد ۳۸۰ نفر از آنان انتخاب شدند و از پرسشنامه ویژگی های روانشناسی مثبت رشید (۲۰۰۸)، پرسشنامه رابطه والد - کودک پیانتا (۲۰۱۱) و پرسشنامه اضطراب کرونا علی پور (۱۳۹۸) برای جمع آوری داده ها استفاده شد. نتایج نشان داد که ویژگی های روان شناختی مثبت (۱۸۷/۰- = r و ۰۱/۰ > p) و تعامل والد – کودک (۱۳۲/۰- = r و ۰۱/۰ > p) می توانند تغییرات مربوط به اضطراب کرونای فرزندان را به خوبی پیش بینی نمایند. از بین متغیرهای پیش بین، به جز متغیر زندگی خوشایند، سایر متغیرها ارتباط معنی دار با اضطراب ناشی از کرونا داشتند (۰۱/۰ > p). همچنین، ارتباط زندگی مسئولانه، زندگی معنادار و عامل نزدیکی با اضطراب ناشی از کرونا منفی و ارتباط تعارض و عامل وابستگی با اضطراب ناشی از کرونا مثبت بود. بنابراین، نتایج حاصل از پژوهش حاضر حاکی از آن بود که ویژگی های روانشناسی مثبت و رابطه مثبت کلی والد – کودک میزان اضطراب ناشی از کرونا را در بین فرزندان کاهش می دهد. بر این اساس، با توجه به تداوم همه گیری کرونا، ضروری است که مدیران، مسئولان و مشاوران مدارس، با تهیه بروشور و کتابچه های علمی، روان درمانی مثبت نگر و بهبود روابط والد - کودک را به والدین آموزش دهند و از این طریق، جهت کاهش اضطراب دانش آموزان گامی عملی بردارند.

کلیدواژه ها:

اضطراب