نقد نظریه امیرمعزی درباره تحریف قرآن

در فصل بیستم از جلد اول «قرآن مورخان»، محمدعلی امیرمعزی رابطه تشیع و قرآن را بررسی کرده و با ارائه شواهدی، معتقد است که تشیع نخستین، به صورت گسترده ای قائل به تحریف لفظی قرآن بوده اند. وی احتمال می دهد که نسخه رسمی مصحف تا زمان عبدالمک بن مروان تثبیت نشده، چرا که همه نشانه های ویراستاری طولانی مدت نیز در قرآن مشهود است. حاکمیت وقت نیز، آیات مربوط به ولایت امام علی (ع)، اسامی اهل بیت (ع) و دشمنانشان را حذف کرده است. با توجه به جایگاه ویژه و اهمیت اصالت متن و نقش اثبات آن در حجیت قرآن، نوشتار حاضر با روش تاریخی- تحلیلی، ادعای نویسنده را که بر بعد آخرالزمانی پیام های آغازین حضرت محمد (ص)، محوریت مطلق چهره امام علی (ع) در تشیع و درگیری های داخلی مسلمانان بنا شده، بررسی و در بوته نقد قرار داده است. جستار حاضر ضمن بررسی مسیر پژوهشی و شواهد مورد ادعای امیرمعزی، با تتبع در منابع اسلامی و با ارائه شواهدی بر عدم تحریف لفظی قرآن در نگاه تشیع نخستین، نشان داده است که دلایل امیرمعزی درباره حمایت وسیع تشیع نخستین از تحریف قرآن کریم و عدم اصالت متن آن ناکافی بوده و تلقی مشهور تشیع درباره صیانت قرآن از تحریف لفظی به قوت خود باقی است.

کلیدواژه ها:

اصالت متن قرآن ، امیرمعزی ، تحریف قرآن ، تشیع نخستین ، قرآن مورخان