اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کیفیت زندگی و انعطاف پذیریشناختی زوجین دارای تعارض زناشویی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کیفیت زندگی و انعطاف پذیری شناختی زوجین دارای تعارض زناشویی انجام شد. روش پژوهش حاضر از نوع مطالعه نیمه آزمایشی پیش آزمون - پس آزمون بود با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش حاضر شامل زوجین دارای تعارض زناشویی بود که از میان آنها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شد و در دو گروه آزمایشی و گواه ( ۱۵ نفر ) قرار گرفتند. ابزار جمع آوری اطلاعات شامل پرسشنامه انعطاف پذیری روانشناختی دنیس و وندر وال (CFI) (۲۰۱۰) و کیفیت زندگی مرتبط با سلامت (۳۶-SF) فرم کوتاه بود. برای گروه آزمایش، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (هیز و استروسال، ۲۰۱۰) به مدت ۸ جلسه و هر جلسه ۹۰ دقیقه ای اجرا گردید و برای گروه گواه هیچ مداخله ای انجام نشد. به منظور بررسی فرضیه ها از روش تحلیل کوواریانس و برای تسریع در نتایج حاصله از نرم افزار SPSS استفاده شد که نتایج این پژوهش نشان داد این روش درمانی در کیفیت زندگی و انعطاف پذیری شناختی زوجین دارای تعارض زناشویی موثر می باشد. بنابراین می توان از نتایج این پژوهش در مداخلات بر روی زوجین دارایتعارض زناشویی در بهبود کیفیت زندگی و انعطاف پذیری شناختی بهره گرفت.

کلیدواژه ها:

پذیرش و تعهد ، تعارض زناشویی ، کیفیت زندگی ، انعطاف پذیری شناختی