واکاوی بن مایه های ادبیات پایداری در شعر ایران و شیلی (مورد پژوهش: فرخی یزدی و ویکتور خارا)

پایداری و مقاومت از جمله مفاهیمی است که از دوره کلاسیک در ادبیات ملت ها کم و بیش وجود داشته است ولی با رشد سرمایهداری، ظهور جوامع مدرن و استعمار، مضامین تازه ای به عنوان ادبیات پایداری بوجود آمد که خیلی زود به نوع تازه ای در ادبیاتتبدیل شد. مفاهیم مطرح شده در این نوع ادبی صرفنظر از جغرافیای کشورها، نژادملت ها و مسائل ایدئولوژیک، اشتراکات بسیاریدارند. در این مقاله با واکاوی شعر پایداری در ایران و شیلی به این پرسش خواهیم پرداخت که کدامیک از مضامین ادبیات پایداری درشعر ایران و شیلی بازتاب بیشتری داشته اند؟ برای دست یابی به نتایج بهتر، با انتخاب دو شاعر تاثیر گذار، فرخی یزدی و ویکتور خارامحدودیت پژوهش صورت پذیرفت. انتخاب این دو شاعر به دلیل نقش پررنگ آنها در خلق آثاری تاثیر گذار در حیطه ادبیات مقاومتبوده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد مضامینی مانند اعتراض به سختی کار دهقانان و کارگران، دعوت به مبارزه، توصیف فقر،امید به آینده، وطن و اتحاد از جمله بن مایه هایی است که به صورت مشترک در شعر فرخی یزدی و ویکتورخارا وجود دارد.

کلیدواژه ها:

ادبیات پایداری ، ایران ، شیلی ، مضامین مشترک ، فرخی یزدی ، ویکتور خارا