بارنمایی مولفه های رمان تو در رمان کریستین و کید از هوشنگ گلشیری

جریان فکری رمان نو یکی از جنبش های نوین و سنت گریز در سیر داستان نویسی جهان بوده است. این جریان ادبی بطور ویژه در فرانسه، با زیرپا گذاشتن بسیاری از اصول نگارش داستان، به نفی ساختارهای سنتی داستان نویسی پرداخت و ساختارهایشالوده شکنانه ای را وارد دنیای ادبیات کرد. در واقع، نیمه دوم قرن بیستم عرصه فعالیت داستان نویسانی است که با دیدگاهینوگرایانه، سعی بر آن داشتند تا مفهوم و پیام داستانی را از نوشته خود حذف کنند و با از میان برداشتن رابطه صورت با مفهوم، بهنوعی ماجراجوبی در متن بپردازند. این جریان فکری نواور در ایران نیز طرفدارانی نه چندان اندک به خود جلب کرد. از آن جمله می توان به هوشنگ گلشیری اشاره کرد که هموراه در پی به کارگیری شیوه های نوینی در روایت و تکنیک داستان نویسی بودهاست. رمان کریستین و کید (۱۳۵۰) راوی تحربه صناعت های نگارشی جدید توسط نویسنده می باشد که واکاوی آنهاایدهنزدیکی تفکر و تکنیک نوبسنده با رمان نو نویسان فرانسوی را به ذهن متبادر میسازد. مقاله حاضر بر آن است تا با بازنماییمولفه های رمان نو در رمان کریستین و کید اثر هوشنگ گلشیری به قرابت فکری و تاثیرپذیری این نویسنده پارسی از رمان نو بیردازد.

کلیدواژه ها:

رمان نو ، کریستین و کید ، گلشیری ، تاثیرپذیری