پیشگامی اهل بیت (ع) در تنغیم و تاثیر آن

تفسیر صحیح و فهم دقیق قرآن، یکی از مهم ترین مطالب اهل بیتb و دغدغه های دائمی مردم از زمان نزول و دریافت این معجزه جاودان به شماره می آید. این امر، نخست با دانش قرائت به عنوان اولین منبع تشنگان معرفت از سرچشمه کلام وحی پیوند خورده است. در این میان، اهل بیتb به عنوان مفسران بی بدیل کلام وحی، گاه از تنغیم به عنوان کاربرد آهنگین واژگان و عبارات قرآنی با هدف بیان مفهوم صحیح آیات بهره برده اند. این موضوع، پژوهش کتابخانه های حاضر را بر آن داشت تا با توصیف و تحلیل گزارش های برجای مانده از خاندان وحی، به شناسایی هویت ها و کاره های قرائت آهنگین در خصوصیات مختلف پرداخت. تحقیق حاضر در پرتو روایات تفسیری که انسجامی شگفت انگیز میان نظام آوایی قرآن کریم و معنی پردازی آن وجود دارد. قرائت آهنگین کلام وحی که خود را در گرو فراز و فرودهای آوایی یا همان تنغیم است، افزون بر زینت بخشی به قرائت، زمینه ساز تداعی و درک بهتر مفاهیم آیات الهی می شود. ائمه b با در نظر داشتن این ارتباط معنادار، پیشتاز و راهگشای مفسران در کشف مقصود خطاب از قرآن کریم کریم هم سنجی نغمه کلام با افاده معنادار بوده است. آنها با یادآوری اصل تبیان بودن قرآن و توانمندی کلام وحی در تبیین مراد خویش، سازواری و استواری نظام آوایی و دلالی کلام الهی را بر خوانند.

کلیدواژه ها:

تنغیم ، قرائت قرآن ، قرائت آهنگین ، تفسیر قرآن