بررسی تحولات سازمان های کارگری مستقل در تنظیم مناسبات روابط کار از منظر قواعد بین المللی و حقوق موضوعه ایران

سازمانهای کارگری و کارفرمایی؛ پدیده ای اجتماعی هستند. این پدیده های اجتماعی وقتی می تواند به عنوان پدیده ای اصیلدر پیکره حقوق کار قرار گیرد که جامعه دارای انجمن های خود جوش آزاد و مستقل کارگری و کارفرمایی باشد. در چنین شرایطیاست که این سازمان های کارگری می توانند اثرات تعیین کننده ای در راستای ایجاد نظم در روابط کار و اسقرار عدالت اجتماعی وبه طور کلی تنظیم مناسبات شغلی جامعه کارگری و کارفرمایی که موضوع پژوهش حاضر است؛ داشته باشند. آنچه در عمل و رویکرداغلب قوانین و قواعد موضوعه دولت ها پیداست فقدان اساسی این تاثیر و تاثرات بوده که اکنون به یک معضل اساسی در نزد جوامعبین الملل تبدیل شده است چرا که تمام قواعد حقوقی در جوامع دموکراتیک بر پایه آزادی و استقلال بنا نهاده شده است لیکن دررویکرد اتحادیه گرایی و تشکل محوری؛ سیستم حقوقی، سیاسی و اقتصادی و حتی توسعه ایی حاکم بر حکومتها با توجه به تعارضمنافع موجود و عملکرد سلیقه ای در اجرای قوانین؛ به سیاستی تشکل زدا از نیروهای کار متمایلند و این مساله باعث تحولات بسیارشدیدی در تضعیف و کاهش قدرت سازمانی و تشکیلاتی کارگران شده است نتیجه آنکه، سازمانهای کارگری موجود در سطح کارگاهیشدیدا وابسته به دولت و کارفرمایان شده و شرایط عضویت و حق انتخاب شدن در آنها آزادانه و مستقل نمی باشد، ساختار تشکلهای استانی و سراسری کارگران نیز تفاوت زیادی با تشکل های کارگاهی ندارد، فلذا پژوهش حاضر با هدف بررسی تحولات سازمانهایکارگری مستقل در ارتقاء مناسبات روابط کار از منظر حقوق موضوعه با رویکردی بر موازین بین المللی و قوانین داخلی نگارش یافته است.

کلیدواژه ها:

اتحادیه ها ، کارگر ، کارفرما ، بهبود شرایط ، تنظیم روابط کار